Wizyty:
start: 2007-07-03
[29309]
Wizyt łącznie
[11]
Wizyt dzisiaj
Klienty dzisiaj:
[1]
Internet Explorer
[6]
Mozilla Firefox
[2]
Opera
[0]
Netscape
[2]
Inne
Odsłony menu:
start: 2007-07-05
[Łącznie/Dzisiaj]
[28985/9]
aktualności [44955/3]
koncerty [50093/0]
galeria [4811/0]
linki nadesłane [3837/0]
współpraca [3546/0]
status [83464/66]
telefon RD [3991/0]
pomoc dla radia [3722/0]
reportaże i relacje [3498/0]
historia [3745/0]
kontakt [606/0]
download [319/0]
festiwale [1639/1]
sklep |
[108]
Zarejestrowanych użytkowników
[0]
Zalogowanych
[80]
Aktualności
[12]
Koncertów
[0]
Nieopublikowanych
[4]
Archiwalnych
[68]
Galerii
[41]
Linków
[12735]
Postów RD
[0]
Reportaży/Relacji
[6]
Forum
[161]
Tematów forum
[1517]
Postów forum |
| |
|
''From Memphis to Norfolk'' Willie Dixon 15.05.08,21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-05-14 19:55:07 |
 Willie James Dixon urodził się 1 lipca 1915 r w Vicksburg Mississippi.
Kontrabasista, gitarzysta, wokalista, kompozytor i producent. We wczesnej młodości interesował się układaniem tekstów i komponowaniem piosenek.
Wpływ na to miała jego matka, Daisey, która próbowała wszystkiemu, co mówiła nadać rytm muzyczny. Willie poszedł za jej przykładem i stąd to jego niesamowite wyczucie rytmu. Podziwiał grę Little Brother Montgomery`ego. Jako nastolatek Dixon śpiewał w miejscowych grupach wykonujących gospel.
W roku 1932 wyjechał do Chicago, gdzie pod pseudonimem James Dixon zaczął zarabiać pieniądze jako bokser (1933-37) Odniósł spore sukcesy zdobywając tytuł mistrza wagi ciężkiej w jednym z lokalnych turniejów, lecz konflikt z menadżerami spowodował zmianę w jego trybie życia i powrót do muzyki.
Powrócił do muzyki poprzez utworzenie zespołu The Five Breezes, z którym to zespołem w 1940 r. udało się dokonać pierwszych nagrań.
Wspólnie dokonali kilku nagrań do 1941 r., kiedy to Willie Dixon został aresztowany za uchylanie się od służby wojskowej i skazany na 10 miesięcy więzienia.
Po tym niefortunnym okresie jego życia wraca ponownie do muzyki. Dzięki swojej aktywności i współpracy z Leonardo „Baby Doo” Castonem wszedł do kręgu profesjonalnych muzyków. Tworzy nową grupę Four Jumps of Five, z którą występują głownie w klubach Chicago.
W 1946 r. założył legendarne The Big Three Trio, z Leonardem Castonem oraz Bernardo Dennisem. Zespół grywał w nocnych klubach Chicago, szczególnie dla białych słuchaczy, uczestniczył również w nocnych jam sessions z Muddy Watersem.
Zespół był na tyle nowatorski, że swą grą zmniejszył dystans dzielący country bluesa i rozwijającego się rhytm and bluesa.
W latach pięćdziesiątych Willie Dixon rozszerzył swą działalność: pracował jako producent płytowy, wydawca muzyczny, kompozytor, impresario oraz doradca zespołów i orkiestr.
W roku 1954 zaczął grać w zespole Muddy Watersa na kontrabasie jednak coraz częściej narzucał się jako kompozytor. „Nie byłem znanym kompozytorem aż do momentu ukazania się „Hoochie Coochie Man” – mówi w swojej autobiografii
Dixon miał wielki talent do tworzenia piosenek podkreślających w nich osobowość artystów, dla których tworzył.
Pierwszym wykonawcą, który nagrał „Wang Dang Doodle” był w 1960 r. Howlin Wolf, ale zachwycona tym utworem Koko Taylor przywłaszczyła go sobie i uczyniła z niego własny przebój. Kolejnym wielkim przebojem był „Back Door Man”. W utworze tym Dixon zdemaskował ponury charakter Howlina Wolfa, który pomrukuje złowrogo: „Jestem człowiekiem wchodzącym tylnymi drzwiami: cóż, mężczyźni tego nie wiedzą. Ale dziewczyny to rozumieją”
Do jego najsłynniejszych kompozycji należą: „Hoochie Coochie Man”, „Little Red Rooster”, „My Baby”, I`m Ready” wspomniany wcześniej „Back Door Man” oraz najbardziej znana „Spoonful” – celowo ukryta metafora skierowana do ludzi walczących z uzależnieniem od narkotyków i widzących wartości w pieniądzach.
Willie Dixon był jednym z największych kompozytorów bluesowych.
Lista jego przebojów jest imponująca, właściwie wszyscy ważniejsi artyści lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych nagrali, co najmniej jedną jego piosenkę.
Willie Dixon pracował z wieloma gwiazdami bluesa,. Był znakomitym muzykiem studyjnym, potężnym dyrektorem muzycznym w Chicago i jednym z najlepszych kompozytorów. Miał niesamowity wpływ na rozwój bluesa.
Chicago stało się kolebką rozwijającego się „urban bluesa”, który po wprowadzeniu gitar elektrycznych nazwano „electric blues”. Ten nurt bluesa oraz istniejący i występujący nadal przedstawiciele „country bluesa” kontynuowali najbardziej autentyczne tradycje bluesowe.
Blues nie był już ten sam. Nigdy nie przestał się zmieniać: nie odstąpił też, zarówno w tekstach jak i muzyce od treści ponadczasowych dotyczących zarówno wsi, jak i miasta.
Willie Dixon stosunkowo rzadko wykonywał osobiście swe kompozycje, choć obdarzony był pięknym, głębokim głosem.
Szczególnie aktywny w roli sidemana był w latach 1951-54, zatrudniony przez firmę braci Chess. W latach 1956-1959 pracował jako producent i aranżer w wytwórni płytowej Cobra.
Wszechobecny Dixon opiekował się artystami, kierował sesjami nagraniowymi i skomponował dla tej wytwórni pierwszą, cieszącą się wielkim powodzeniem piosenkę – „I Can`t Quit You Baby” w wykonaniu Otis Rusha -ale na skutek kłopotów finansowych tej firmy wrócił do firmy Chess, gdzie pracował przez następne kilkanaście lat.
Jeździł w liczne trasy koncertowe z Memphis Slimem i innymi gwiazdami bluesa, wielokrotnie odwiedzał Europę, występował w telewizji, nawet jako prowadzący programy. Ma na swoim koncie niezwykle bogatą dyskografię, jednak płyt, które nagrał jako lider zespołu, pod własnym nazwiskiem jest naprawdę mało.
Willie Dixon, wielki propagator bluesa był od 1962 r. współorganizatorem cyklu koncertów w Europie pod nazwą American Folk Blues Festiwal.
BIG CITY BLUES pod taką nazwą w 1964 r. Dixon odwiedził Polskę w 1964 r. i wraz z Sunnylandem Slimem i Howlin` Wolfem wystąpili podczas festiwalu Jazz Jamboree.
W 1968 r. stanął na czele grupy The Chicago All Stars, z którą koncertował w Stanach Zjednoczonych, Europie, Australii i Nowej Zelandii.
Współpracował w najrozmaitszych konfiguracjach, ze wszystkimi praktycznie wybitnymi wykonawcami bluesa chicagowskiego. Jego aktywność nie zmniejszyła nawet amputacja stopy, jakiej musiał poddać się po koniec lat 70-ych w wyniku powikłań cukrzycowych.
W 1970 r. założył agencję Blues Faktory-Soul Production, wytwórnię Sambo i Spoonful oraz zrealizował swój pierwszy album „ I Am the Blues”. W 1972 r. wystąpił w filmie „Out of the Blacks into the Blues”
W latach 80-tych kontynuował muzyczne podróże po świecie z The Chicago Blues All Stars w różnych składach. W jednych z nich grali jego synowie i z nimi wystąpił na festiwalu w Montreux w 1985 r. nagrywając album „Live! Backstage Access.”
Pełen zapału i energii pozostawał twórczy do końca życia. „Piszę nowe piosenki prawie każdego dnia. Po prostu obserwuję życie i znajduję w nim mnóstwo tematów na piosenki.”
W 1989 r. Willie Dixon wydał napisaną wspólnie z Danem Snowdenem autobiografię pt. „I Am the Blues” – o sobie zwykł mówić „Blues to ja”.. Jedną z jego inicjatyw była fundacja „Blues Heaven” chroniąca bluesowe dziedzictwo i udzielająca pomocy młodym bluesmenom. Swoją działalnością ogromnie przyczynił się do popularyzacji tej muzyki na świecie.
Pozostawił po sobie dziesiątki utworów, które stały się wielkimi przebojami i weszły na stałe do kanonu muzyki bluesowej
„Prędzej czy później do każdego przychodzi Blues. Jeśli nie ma go dziś – nadejdzie jutro, o ile nie był już z tobą wczoraj. A kiedy Blues jest z tobą i sam nie wiesz, co ci jest, to nie musisz zaraz skakać z najwyższego piętra albo kłaść głowy na torach. Czasem wystarczy wyrazić swoje uczucia lub nastrój w piosence.
Nieważne, czy piosenka lub nastrój będzie wesołe czy smutne” –
-to słowa Willie Dixona, jednej z największych postaci w historii bluesa, które wywarły znaczący wpływ na współczesne oblicze tego gatunku
Willie Dixon zmarł na atak serca 29 stycznia 1992 r. w Los Angeles.
Żródła:
Encyklopedia Guinnessa, Altaya, Mały Leksykon Bluesa- Marek Jakubowski.
Music Hound Blues:The Essential Album Guide |
|
|
BLUES MUSIC AWARDS ROZDANE |
| Autor: radioderf, 2008-05-09 10:32:23 |
 Dzisiaj nad ranem naszego czasu w Grand Casino Event Center w miejscowości Tunica w stanie Mississippi ogłoszono nazwiska zdobywców tegorocznych bluesowych ''oskarów'', Blues Music Awards wybieranych przez członków The Blues Foundation z Memphis.
Potrójnymi triumfatorami są w tym roku Koko Taylor i Bobby Rush. Po dwie nagrody zdobyli Watermelon Slim & The Workers oraz Tommy Castro, który m.in. triumfował w najbardziej prestiżowej kategorii ''B.B.King Entertainer''.
W gronie zwycięzców znalazła się też dwójka wykonawców znanych z niedawnych koncertów w Polsce organizowanych przez AKW DELTA - Bob Margolin i The Holmes Brothers, a także Bob Stroger towarzyszący Norze Jean Bruso na festiwalu Rawa Blues'2006. W gronie laureatów znalazły się też gwiazdy festiwali w Eutin (Diunna Greenleaf & Blue Mercy) oraz Blues Alive w Sumperku (Hubert Sumlin).
A oto pełna lista zdobywców tegorocznych Blues Music Awards.
Traditional Blues Male Artist - Hubert Sumlin
Traditional Blues Female Artist - Koko Taylor
Acoustic Artist - Bobby Rush
Acoustic Album - Bobby Rush - ''Raw''
Pinetop Perkins Piano Player - Honey Piazza
Instrumentalist-Guitar - Bob Margolin
Soul Blues Male Artist - Bobby Rush
Soul Blues Female Artist - Irma Thomas
Soul Blues Album - The Holmes Brothers - ''State of Grace''
Historical Album - Epic/Legacy - ''Breakin' It UP, Breakin' it DOWN''- Muddy Waters/Johnny Winter/James Cotton
Contemporary Blues Album - Tommy Castro - ''Painkiller''
Contemporary Blues Female Artist - Bettye LaVette
Contemporary Blues Male Artist - Tab Benoit
Instrumentalist-Harmonica - Kim Wilson
Instrumentalist-Bass - Bob Stroger
Instrumentalist-Drums - Sam Lay
Instrumentalist-Horn - Deanna Bogart
Instrumentalist-Pedal Steel- Robert Randolph
Best New Artist Debut - Diunna Greenleaf & Blue Mercy - ''Cotton Field To Coffee House''
Song - Gonna Buy Me a Mule - Koko Taylor
Traditional Blues Album - Koko Taylor - ''Old School''
Album - Watermelon Slim & the Workers - ''The Wheel Man''
DVD - Kenny Wayne Shepherd - ''10 Days Out: Blues from the Backroads''
źródło:www.delta.art.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' The Mississippi Sheiks 08.05.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-05-07 08:52:52 |
The Mississippi Sheiks – była to wieloinstrumentalna orkiestra rodzinna, która w zmiennym składzie grała na całym środkowym Południu dla białej i czarnej publiczności.
Dwie rodziny – Chatmon i McCoy – pochodzące z rolniczego regionu między Jackson i Vicksburgiem, „dostarczyły” kilku najważniejszych bluesmenów z Mississippi.
Chatmonowie byli sąsiadami rodziny Charleya Pattona. Patriarcha rodu, Hendwerson Chatmon, skrzypek, urodził się jeszcze w okresie niewolnictwa. Miał wiele dzieci: większość z nich została muzykami.
I to właśnie najmłodsze dzieci Hendersona, Lonnie i Bo zasłynęli w latach 20-ych jako trzon Mississippi Sheiks
.Lonnie Chatmon grał na skrzypcach i w równym stopniu był zafascynowany country, walcem, melodiami tradycyjnymi, jak jazzem i bluesem.
Bo Chatmon grywał na gitarze, czasami też na skrzypcach, i do nut oraz niskich akordów używał stałego wzorca rytmicznego.
Śpiewali wszyscy. Umiejętności instrumentalne wszystkich członków zespołu były bardzo wysokie, a repertuar Mississippi Sheiks obejmował najróżniejsze utwory – od popularnych walców po humorystyczne i sprośne piosenki śpiewane na popijawach.
Ich muzyka była popularna zarówno wśród czarnej, jak i białej publiczności.
Bo Chatmon często działał pod nazwiskiem Bo Cartera, mistrza gitary, o którym mówiono, że potrafił zagrać swoje piosenki we wszystkich tonacjach.
Inny z braci Chatmon, Sam, nagrywał z zespołem przy różnych okazjach. To właśnie on przeniósł brzmienie i repertuar The Mississippi Sheiks w lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte XX wieku, poprzez liczne koncerty, festiwale i zrealizowane w tych latach nagraniach.
Doskonała jakość ich bluesów była także zasługą Waltera Vincsona, sąsiada, który okazał się doskonałym wokalistą i gitarzystą Wszyscy członkowie mieli przedłużone kontrakty nagraniowe jako soliści oraz jako członkowie grupy Sheiks.
The Missisipi Sheiks pierwsze nagrania dokonali dla wytwórni Okeh – gdzie również nagrywał Teras Aleksander. Zespół towarzyszył wielokrotnie Aleksandrowi w jego sesjach.
Najlepszy okres formacja przeżywał w latach 1930-1935, kiedy to nagrali ok. 80 utworów dla różnych wytwórni
Nazwę zespołu przyjęto od popularnego w tym okresie filmu „The Sheik From Arabia” z R. Valentino
Pierwszym i największym sukcesem zespołu stał się utwór „Sitting on top of the world” który skomponował Sam Chatmon. Utwór na stałe wszedł do kanonu standardów bluesa.
W latach 1928-1940 Bo Chatmon zrobił wybitną solową karierę płytową, nagrywając wiele utworów o zabarwieniu erotycznym przy akompaniamencie gitary o bardzo oryginalnym, precyzyjnym brzmieniu.
Sam Chatmon odkryty ponownie w 1960r. nagrywał dla wytwórni Arhoolie. Od 1967 r. do początku lat 70-ych grał w klubach z zespołem The New Mississippi Sheiks. W roku 1976 wystąpił w filmie „The Devil Music – A History of the Blues”
Jeden z jego ostatnich występów miał miejsce podczas Mississippi Delta Blues Festiwal w 1982 r.
Sam Chatmon utrzymywał, nie bez podstaw, że skomponował utwór „Cross Cut Saw”, który dwukrotnie zdobył sławę w wykonaniu Tommy`ego McClennana i Alberta Kinga.
Nagrania Mississippi Sheiks ukazywały się także pod nazwą The Mississippi Mud Stepers, The Down South Boys i The Carter Brothers.
Żródła:
Encyklopedia Guinnessa, Altaya, Mały Leksykon Bluesa- Marek Jakubowski.
.
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' J.B. Lenoir, 01.05.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-05-01 17:51:46 |
 Urodzony 5.03.1929r. w Monticello w stanie Missisipi (USA), zmarł 29.04.1967. w Champaign w stanie Illinois.
Ochrzczony inicjałami Lenoir nauczył się grać na gitarze od swojego ojca Dewitta. Jego muzyka wykazywała również wpływ Blind Lemona Jeffersona, Arthura ''Big Boy'' Crudupa i Lightnin' Hopkinsa, którego pasaże gitarowe wykonywane techniką ''single strings'' i wierszowane refreny stały się integralną częścią stylu gry Lenoira w późniejszym okresie.
W 1949r. osiedlił się w Chicago, gdzie pomoc okazali mu Big Bill Broonzy i Memphis Minnie. Po sprzedaniu w 1952r. swoich pierwszych nagrań wytwórni Chess, Lenoir osiagnął pierwszy sukces utworem ''The Mojo Boogie'', wydanym w 1953r. przez właściciela firmy fonograficznej JOB Records, Joego Browna. Energiczny utwór taneczny śpiewany wysokim, ostrym tenorem stanowił ilustrację ważnej części repertuaru artysty.
Drugi typowy dla Lenoira rodzaj twórczości charakteryzuje wydany w następnym. roku przez wytwórnię Parrot ''Eisenhower Blues'', będący bezkompromisowym komentarzem do kłopotów gospodarczych, za które artysta obwiniał ówczesnego prezydenta. Nagrane w tym samym roku wesołe boogie ''Mama Talk To Your Daughter'' stało się motywem przewodnim jego twórczości. Radość bijąca z utworów znalazła swoje odbicie w skłonności Lenoira do noszenia na scenie marynarek w czarno-białe paski.
Na następnych płytach nagranych dla Chess odszedł od poważnej twórczości, próbując powtórzyć sukces poprzednich nagrań kosztem rezygnacji z ważniejszych tematów zawartych w ''We Can't Go On This Way'' czy ''Laid Off Blues''.
Owa ''poważna'' strona jego twórczości ujawniła się w 1960r. podczas wywiadu dla Paula Olivera, a następnie znalazła odzwierciedlenie w sesji nagraniowej zainicjowanej przez Williego Dixona. Wypuszczenie nagranych wtedy utworów na rynek zbiegło się w czasie z pojawieniem się Lenoira na serii koncertów europejskich pod nazwą American Folk Blues Festival w 1965r.
Na albumie Alabama Blues artysta pogodził dwie odmienne cechy swojego stylu. Ponownie nagrane ''The Mojo Boogie'' i ''Mama Talk To Your Daughter'' łagodzą ponurą rzeczywistość ukazaną w utworze tytułowym, ''Born Dead'' i ''Down In Mississippi'', w których z pasją i powagą ukazał walkę o prawa obywatelskie w Ameryce w tamtym okresie.
Nie doczekał się korzyści jakie mógł osiągnąć po ukazaniu się dzieła swego życia na rynku z powodu tragicznej śmierci w wypadku samochodowym.
http://blues.forall.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Sam Lightnin Hopkins 24.04.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-04-23 18:46:16 |
 Właściwie Samuel Hopkins, urodzony 15.03.1912r. w Centreville w stanie Teksas (USA), zmarł 30.01.1982r. w Houston w stanie Teksas.
Mając osiem lat zrobił sobie pierwszy instrument - prymitywną gitarę z pudełka po cygarach i drutu.
Początki długiej kariery Hopkinsa sięgają lat 20., kiedy to poznał na religijnym pikniku Lemona Jeffersona, występował z nim potem w karczmach i barach Teksasu.
Na początku lat czterdziestych był wędrownym muzykiem, pracował w polu, spędził też jakiś czas, z niewyjaśnionych do dziś przyczyn, w więzieniu sandy Point.
Uczył się od swojego kuzyna Algera ''Texas'' Alexandrem, a także Lonnie Johnsona. Przydomek Lightnin' (Błyskawica) pochodził z czasów współpracy z pianistą grającym w stylu ''barrelhouse'', Wilsonem Thunder (Grzmot) Smithem (grał z nim m.in. na Dowling Street w Houston, zyskując przydomek ''King Of Dowling Street''), z którym dokonał pierwszych nagrań dla wytwórni Aladdin w Hollywood. Jedno z nich, ''Kabe Mae'', zyskało popularność.
Już we wczesnych nagraniach Hopkins dał się poznać jako artysta o wybitnych zdolnościach. W latach 1947-51 przebojami stały się ''Short Haired Woman'', ''Tim Moore's Farm'', ''Fast Life Woman'', ''Unsuccessful Blues'', ''Coffee Blues'', ''Shotgun Blues'' i ''Give Me Central 209''.
Prawdziwy sukces odniósł jednak dopiero w wieku 47 lat, kiedy odkryty przez Sama Chartersa i Macka McCormicka nagrał album The Roots Of Lightnin' Hopkins, po którym nastąpiła cała seria znakomitych sesji nagraniowych. Jego oszczędna gra na gitarze akustycznej i gawędziarstwo zdobyły mu uznanie amerykańskiej publiczności w okresie folkowego boomu lat 60. Panicznie bał się jednak latać, dlatego odrzucał wiele propozycji, jeśli wymagały skorzystania z komunikacji lotniczej.
Szorstki, pełen uczucia głos i jakby wymuszona gra na gitarze, niosły ze sobą dużą siłę emocjonalną wzmocnioną często osobistymi tekstami. Był jednym z najpłodniejszych talentów powojennego bluesa; zaliczył setki sesji nagraniowych dla wielu znaczących i mniej znanych wytwórni. Osłabiło to oczywiście początkową energię artysty i chociaż Hopkins przegrywał w konkurencji z chicagowskimi ''elektrycznymi'' zespołami, to na początku lat 60. powrócił na scenę jako jedna z czołowych postaci bluesa, występując w college'ach i salach koncertowych.
W 1967r. nakręcono o nim film dokumentalny zatytułowany ''The Blues According To Lightnin' Hopkins'', który otrzymał później nagrodę Gold Hugo na Festiwalu Filmowym w Chicago. Podobnie jak wielu innych artystów bluesowych, którzy w latach 60. odnosili sukcesy (Muddy Waters i John Lee Hooker), Hopkins także nagrał ''progresywny'' elektryczny album The Great Electric Show And Dance.
W latach 70. utrzymywał dotychczasowe tempo pracy, odbywając tournee po USA, Kanadzie i Europie (1977r.), jednak ze względu na słabe zdrowie zmuszony był ograniczyć swoje zobowiązania. Zmarł po operacji nowotwora przełyku.
Był prawdziwym poetą ludowym, umiejącym przełożyć komentarze społeczne na czystego bluesa i jednym z ostatnich wielkich wokalistów i gitarzystów country bluesa.
http://blues.forall.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Robert Johnson 17.04.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-04-16 12:39:09 |
 Właściwie Robert Leroy Johnson, urodzony 8.05.1911r. w Hazlehurst w stanie Missisipi (USA); zmarł 16.08.1938r. w Greenwood w stanie Missisipi.
Istnieje wiele sprzeczności, co do daty jego urodzenia, jego ojcem był Charles Dodds, jednakże w momencie urodzenia syna, jego matka Julia, żyła już z Noahem Johnsonem - stąd nazwisko nazwisko muzyka.
Postać Roberta Johnsona otoczona jest tajemnicą. Prowadził wędrowne życie, dużo pił, był człowiekiem nieufnym i nieprzystępnym.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona zmarła przy porodzie, druga - Esther Lockwood - ''wniosła'' do małżeństwa syna, znanego później bluesmana - Roberta ''Juniora'' Lockwooda.
Robert Johnson szybko opuścił dom rodzinny i wyruszył w drogę przy okazji pobierając nauki u wielkich mistrzów gatunku. Son House uczył go gry na harmonijce i techniki ''bootleneck'', Willie Brown i Lonnie Johnson radzili mu, aby zrezygnował ze śpiewania i gry na gitarze, gdyż uważali, że nie ma ku temu predyspozycji. Gdy po jakimś czasie Robert Johnson wystąpił przed nimi ze swoim repertuarem - jedynym racjonalnym wytłumaczeniem szybkich postępów jakich dokonał w grze na gitarze była pomoc nieczystych mocy, stąd diaboliczna legenda, która przylgnęła do tego muzyka.
Posługiwał się także technikami zaczerpniętymi z gry innych, np. Charleya Pattona, czy Ike'a Zinnermana. Stał się z kolei wzorcem dla tak wpływowych muzyków, jak Muddy Waters czy Elmore James oraz ich następców.
Był pierwszym muzykiem w swoim pokoleniu, który wykorzystywał twórczo kompozycje innych, przystosowując i wzbogacając ich pomysły, dodając oryginalności utworom, które go zainspirowały.
Grywał na całym Południu, aż w końcu odkryty został przez Erniego Oertle, który doprowadził do dwóch sesji nagraniowych dla American Record.
W sumie Johnson nagrał 41 kompozycji w pięciu sesjach nagraniowych, a najważniejsze z nich odbyły się w San Antonnio (23 - 27.11.1936r.) Dallas (19 - 20.06.1937r.); późniejszej piosenki ''burdelowej'', nagranej na prośbę obsługi technicznej, jak dotąd nie odnaleziono. Nigdy nie udało się ustalić, czy - a jeśli tak, to które - z jego utworów były napisane specjalnie do studia i ile z nich regularnie śpiewał na koncertach, choć jego współpracownik Johnny Shines wielokrotnie mówił o tym, jakie wrażenie piosenka ''Come On In My Kitchen'' robiła na publiczności.
W czasie nagrań Johnson miał zwyczaj śpiewania do kątów sali. Był to jeden ze sposobów wzmacniania głosu, które Ry Cooder nazwał ''zasilaniem kątowym''.
Zmarł w wieku 27 lat, otruty w wyniku zawirowań damsko męskich.
Mniej więcej w tym samym czasie John Hammond, człowiek poszukujący wykonawców i repertuaru dla wytwórni Columbia, starał się, aby Johnson reprezentował bluesa na koncercie zatytułowanym ''From Spirituals To Swing'', który miał odbyć się w Carnegie Hall w Nowym Jorku 23.12.1938r. Johnsona zastąpił wówczas Big Bill Broonzy.
Istnieją spore wątpliwości, co do miejsca jego pochówku, na żadnej z płyt nagrobnych nie widnieje jego nazwisko.
Przyglądając się jego karierze z perspektywy czasu, warto zanotować, że tylko pierwsza płyta Johnsona - ''Terraplane Blues'' - sprzedała się od razu. Najbliżsi przyjaciele i rodzina Johnsona nie mieli pojęcia o jego nagraniach, aż do czasu, kiedy wiele lat później skontaktowali się z nimi tacy badacze jego kariery, jak Gayle Dean Wardlow i Mack McCormick.
Jego muzyka zyskała popularność w latach 80. m.in. za sprawą filmu ''Crossroads'', a Robert Johnson został okrzyknięty ''archetypem prawdziwego bluesmana''.
źródło: http://blues.forall.pl
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Arthur Blake, 10.04.-8,21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-04-09 09:37:45 |
Właściwie Arthur Blake (lub Phelps), urodzony po 1890r. w Jacksonville na Florydzie (USA), zmarł ok. 1933r. na Florydzie lub zginął w wypadku samochodowym w 1941r. w Chicago.
Blind Blake, jeden z najlepszych przedwojennych gitarzystów bluesowych, był postacią niezwykle tajemniczą. Był niewidomy od urodzenia, a o jego dzieciństwie i latach młodości nie wiadomo prawie nic, choć uważa się, że wędrował po Wschodnim Wybrzeżu USA, ponieważ różni muzycy wspominali spotkania z nim w różnych miejscach.
Można też przypuszczać, że w latach 20. osiedlił się w Chicago i tam od 1926r. zaczął nagrywać dla Paramount Records. Wraz z Blind Lemonem Jeffersonem był jednym z pierwszych czarnych gitarzystów, którzy nagrali płytę i odnieśli sukces komercyjny.
Po pierwszym przeboju, solowym ragtimie gitarowym ''West Coast Blues'', rozpoczął regularną działalność nagraniową, która zaowocowała ponad 80 wydanymi utworami.
Część krytyków uważała, że Blake'a nie można uznawać za wykonawcę bluesowego, za czym przemawiał fakt, że w jego repertuarze znajdowały się zarówno bluesy, jak i starsze, bardziej tradycyjne piosenki w rodzaju ''Georgia Bound'', aż po utwory wodewilowe typu ''He's In The Jailhouse Now''.
Odkładając na bok spory o styl, trzeba przyznać, że jego akompaniament był zawsze wzorem dobrego smaku, umiejętności i wyobraźni twórczej, jego gra czysta i dźwięczna, a jego rytmy bardzo konsekwentne.
Talent muzyczny Blind Blake'a najpełniej uwidacznia się w zadziwiająco sprawnych ragtime'ach, takich jak ''Southern Rag'' czy ''Blind Arthur's Breakdown''. Akompaniament Blake'a usłyszeć można także na płytach innych wykonawców, takich jak Ma Rainey czy Irene Scruggs, zaś w pamięci melomanów utkwił szczególnie utwór ''Hastings Street'', nagrany w duecie z Charliem Spandem.
Prócz płyt solowych dokonał także szeregu nagrań z niewielkim zespołem. Można przypuszczać, że zmarł wkrótce po upadku Paramount Records na początku lat 30. Wpływ jego muzyki dostrzec można w twórczości wielu artystów Wschodniego Wybrzeża z Blind Boy Fullerem na czele.
Był ważnym ogniwem pomiędzy bluesem wiejskim i miejskim.
http://blues.forall.pl
|
|
|
DVD ''ĆWIERĆ WIEKU Z BLUESEM'' |
| Autor: radioderf, 2008-04-06 21:11:45 |
21 kwietnia br. nakładem wydawnictwa ''Oskar''
http://www.oskar-cd.com.pl
ukaże się DVD Sławka Wierzcholskiego i Nocnej Zmiany Bluesa pt. ''Ćwierć wieku z bluesem''.
Płyta zawiera zapis koncertu, jaki odbył się w TVP Bydgoszcz w ubiegłym roku z okazji 25-lecia działalności zespołu.
Oprócz tego DVD zawiera reportaż ukazujący kulisy przygotowania koncertu, 5 videoclipów i inne dodatki.
DVD można nabyć w sklepach EMPIK, Media Markt, w innych dobrych sklepach muzycznych i po koncertach Nocnej Zmiany Bluesa.
Sławek Wierzcholski i Nocna Zmiana Bluesa
Najpopularniejszy polski wykonawca bluesa Sławek Wierzcholski i stworzona przez niego Nocna Zmiana Bluesa w ciągu 25 lat nieprzerwanej działalności osiągnęli sukcesy, którymi można by obdzielić znacznie większe grono artystów!
Siedemnaście wydanych płyt, nagrania z amerykańskimi gwiazdami bluesa jak m.in. Charlie Musselwhite czy Louisiana Red, koncerty supportujace gwiazdy bluesa światowego formatu: B.B.King (Warszawa 1996) czy Blues Brothers (Norymberga 1989) . Ponad dwa tysiące koncertów w Polsce i praktycznie w całej Europie a nawet w Zimbabwe!
Choć zaczynali jako ortodoksyjni bluesmani, w trakcie ćwierćwiecza działalności, Sławek i jego zespół wykreowali własny, niepowtarzalny styl bazujący na akustycznym instrumentarium a będący fuzją bluesa, folku, jazzu i piosenki autorskiej. Sławek jest autorem całego repertuaru grupy i kilku prawdziwych przebojów, jak Szósta zero dwie, Blues mieszka w Polsce, John Lee Hooker czy Chory na bluesa.
Nocna Zmiana Bluesa to już klasyka! Świadczą o tym m.in. hasła w encyklopediach muzycznych, CD z serii Złota kolekcja wydawnictwa EMI Poland czy niedawny występ w popularnym programie Szansa na sukces w TVP.
Sławek Wierzcholski to wirtuoz harmonijki i autor dwóch popularnych podręczników gry na tym instrumencie. Jest dziennikarzem radiowym i prasowym, organizatorem festiwali bluesowych a przede wszystkim człowiekiem Chorym na bluesa!
Swe charakterystyczne brzmienie Nocna Zmiana Bluesa zawdzięcza nietypowemu (jak na grupę o charakterze bluesowym) instrumentarium. Wszyscy muzycy używają wzmacniaczy, lecz grają wyłącznie na instrumentach akustycznych. Sekcję rytmiczną tworzą Grzegorz Minicz bębny, Piotr Dąbrowski akustyczna gitara basowa i Marek Dąbrowski gitara akustyczna. W trakcie kilkunastu lat współpracy stali się wręcz jednym organizmem, potężną maszyną rytmiczną, budzącą niekiedy skojarzenia z sekcją: Al Jackson -Donald Duck Dunn Steve Cropper z formacji Booker T. & The MGs!
Improwizującymi solistami zespołu są obok Sławka, Joanna Szczepańska jedna z nielicznych kobiet grających bluesa na skrzypcach. Na co dzień stateczna doktorantka w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, na scenie zmienia się ekspresyjną instrumentalistkę! Co ciekawe, nie wzoruje się na żadnym z nielicznych zresztą skrzypków bluesowych. Jej inspiracje to przede wszystkim mistrzowie harmonijki ustnej, jak np. Steve Baker!
Czołowy polski gitarzysta posługujący się technika sidle. Witold Jąkalski, dysponuje własnym, rozpoznawalnym stylem choć uważny słuchacz dostrzeże w jego grze fascynacje mistrzami takimi jak Johnny Winter czy Sonny Landreth!
Grają już ponad ćwierć wieku... A ciągle promieniują energią i radością grania! Z łatwością nawiązują kontakt z każda widownią, której udziela się pozytywna atmosfera koncertu.
25 lat to sporo... ale wg bluesowych kanonów to dopiero ... początek środka muzycznej drogi! Nocna Zmiana Bluesa dopiero rozwija skrzydła!
Krzysztof Ranus
|
|
|
HARENDA BLUES SESSION |
| Autor: radioderf, 2008-04-04 07:04:22 |
Od 8 kwietnia w każdy wtorek od g. 20 w Harendzie www.harenda.pl ul. Krakowskie Przedmieście 4/6 (dolna sala) będą się odbywać BLUES SESSION z udziałem czołowych warszawskich muzyków bluesowych i jazzowych.
Blues session będzie prowadzić i moderować Bartosz Łęczycki www.harmonijka.mud.pl
Organizatorzy zapewniają nagłośnienie (wraz z panem akustykiem). Dla aktywnych muzyków organizatorzy przewidzieli napoje chłodzące (np. piwo). Zaś dla słuchaczy Harenda przewidziała promocyjne ceny dużego piwa 4.99zł ! :o)
Muzycy proszeni są tylko o przynoszenie własnych gitar, pałek do perkusji, harmonijek itd ( a dla komfortu grania własne wzmacniacze).
Blues session w Harendzie to gwarancja wysokiego poziomu muzycznego oraz wysokiej kultury scenicznej.
Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do grania i do słuchania szeroko pojmowanej muzyki bluesowej.
Patronat nad imprezą:
Jazz Radio
Twoj Blues
Polskie Stowarzyszenie Bluesowe.
Do zobaczenia!
Bartosz Łęczycki
www.harmonijka.mud.pl
www.myspace.com/bleczycki
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Arthur ''Peg Leg Sam'' Jackson 03.04.08 |
| Autor: radioderf, 2008-04-04 00:49:42 |
 Urodzony 18.12.1911r. w Jonesville w stanie Karolina Południowa (USA), zmarł 27.10.1977r. w Jonesville.
Arthur Jackson (znany także pod pseudonimem Peg Pete) nauczył się gry na harmonijce ustnej już w wieku dziesięciu lat. Przysłuchiwał się wówczas swoim krajanom, Butlerowi Jenningsowi i Biggarowi Mappsowi, którzy hołdowali staremu stylowi gry akordami na tym instrumencie. Dzięki swej matce, Emily, poznał wiele pieśni świeckich i kościelnych.
Opuścił dom rodzinny i spędził większość życia podróżując. Swego własnego stylu dorobił się w późnych latach 20. ucząc się bluesa od Elmona ''Keg Shorty'' Bella.
W 1930r. stracił część prawej nogi pod kołami pociągu towarowego w Durham stanie Karolina Południowa (stąd pseudonim Sam Drewniana Noga).
Siedem lat później połączył swe siły z Pinkiem Andersonem występując w objazdowych przedstawieniach połączonych ze sprzedażą medykamentów, co zajęło mu następne 30 lat. W owych czasach jego głównym partnerem był Chief Thundercloud. Poza tym regularnie występował w Rocky Mount w stanie Karolina Południowa, w lokalu zwanym Fenner's Warehouse, który stanowił główną bazę dla takich muzyków, jak Tarheel Slim, Willie Trice czy Brownie McGhee. W późniejszych latach na prawej stronie twarzy miał wyraźne blizny, których dorobił się w wyniku domowej awantury.
Swoich pierwszych nagrań dokonał dla Pete'a Lowry'ego w sierpniu 1970r. Towarzyszyli mu przy tym Baby Tate i Pink Anderson, a w Nowym Yorku - Louisiana Red. Był ulubieńcem publiczności na festiwalach folkowych.
Umarł na tym samym rodzinnym rancho, które opuścił jako dziecko.
http://blues.forall.pl
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' John Lee Hooker 27.03.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-03-26 09:03:40 |
 Urodzony 22.08. 1917r. w Clarksdale w stanie Missisipi (USA). Zmarł 21.06.2001r. w Kalifornii
Pochodzi z dużej rodziny farmerskiej. Pierwsze doświadczenia muzyczne zdobywał, podobnie jak wielu innych wokalistów bluesowych, w kościele. Jego pierwszym instrumentem było urządzenie zrobione z dętki przymocowanej do drzwi stodoły.
Potem nauczył się grać na gitarze od swego ojczyma, Williama Moore'a (partnera Charleya Pattona i Blind Blake'a), z którym grywał na lokalnych potańcówkach, oraz od lokalnych gitarzystów: Jamesa Smitha i Coota Harrisa.
W wieku 14 lat uciekł do Memphis, gdzie poznał Roberta Juniora Lockwooda, z którym występował. Kilka lat później przeniósł się do Cincinnati, gdzie przez kolejne dziesięć lat śpiewał z różnymi kwartetami gospelowymi.
W 1943r. przeprowadził się do Detroit i mieszkał tam przez wiele lat. Pracował w fabrykach Dodge'a i Forda oraz występował w klubach bluesowych i barach w okolicach Hastings Street - w samym sercu murzyńskiej dzielnicy tego miasta.
Przez lata gry rozwinął wyjątkowy styl, dzięki któremu jego muzyka stała się tak charakterystyczna i wciągająca. W 1948r. dostał w końcu szansę na dokonanie nagrań. Przy hipnotyzującym akompaniamencie swojej dudniącej gitary, intensywnie wystukując stopą rytm, nagrał utwór ''Boogie Chillen'', który przyniósł nieoczekiwany sukces wytwórni Modern Records.
W ciągu kolejnych kilku lat firma zakupiła dużą ilość jego materiału od Berniego Besmana, a także od legendarnego przedsiębiorcy z Detroit, Joego Von Battle'a (obaj wydali nagrania Hookera we własnych wytwórniach - Sensation i JVB). Te wczesne nagrania to w większości utwory solowe, jedynie w kilku Hookerowi towarzyszy Eddie Kirkland lub inny gitarzysta, a w jednym lub dwóch gra cały zespół.
źródło: http://blues.forall.pl/ |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Walter Furry Lewis 20.03.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-03-19 12:19:54 |
 Urodzony 6.03.1893r. w Greenwood w stanie Missisipi (USA), zmarł 14.09.1981r. w Memphis w stanie Tennessee.
Był poetą, muzykiem bluesowym, humorystą i wszechstronnym wykonawcą.
Wychowywał się na wsi. Na gitarze zaczął grać we wczesnym dzieciństwie. Po ucieczce z domu zdobywał doświadczenie pracując w wędrownych trupach [ang. medicine shows], pozostając pod wpływem Jima Jacksona, w Memphis grywał na ulicach, współpracował też z orkiestrą W.C. Handy'ego i twierdził, że ten artysta sprezentował mu pierwszą profesjonalną gitarę.
Wędrując po kraju w 1916r. uległ wypadkowi, wskakując do pociągu, w rezultacie czego stracił nogę.
Po powrocie do Memphis, występując na koncertach i nagrywając w studiu, musiał jednocześnie zamiatać ulice, aby zarobić dodatkowe pieniądze na swoje utrzymanie.
W ten sposób żył przez następne czterdzieści kilka lat, z wyjątkiem okresów w latach 20., gdy pracował na statkach rzecznych i w medicine shows jako Dr. Willie Lewis.
W 1927r. nagrał dla wytwórni Vocalion jedenaście utworów, rok później zarejestrował następne osiem dla wytwórni Victor, a w 1929r. cztery ponownie dla Vocalion.
Jego sposób gry na gitarze łączył w sobie styl charakterystyczny dla okolic Missisipi i odrobinę bardziej surowe brzmienie z Memphis, uzupełnione niesamowitą grą na gitarze techniką ''slide''. Lewis miał czysty głos, a jego teksty były często wypełnione humorystyczną autoironią. Nagrał kilka ballad, które potraktował w sposób równie oryginalny. W Memphis cieszył się sporą sławą, czasami występował jako członek The Memphis Jug Band.
źródło: http://blues.forall.pl |
|
|
Bob Dylan w Warszawie |
| Autor: radioderf, 2008-03-17 15:31:52 |
 Na jeden koncert do Polski przyjedzie Bob Dylan. Artysta wystąpi 7 czerwca w warszawskim klubie Stodoła.
Dylan uważany jest za jednego z najważniejszych amerykańskich twórców. Ceniony jest nie tylko za muzykę, lecz także poezję.
Zadebiutował w 1962 roku imiennym albumem, na którym znalazły się bluesowe i folkowe standardy. Sławę zyskał wraz z drugą, wydaną rok później płytą ''The Freewheelin' Bob Dylan''. W 1965 roku piosenka ''Like a Rolling Stone'' dotarła na 2. miejsce listy przebojów w USA. Jest to jedna z niezliczonych kompozycji Dylana, po które chętnie sięgali inni twórcy.
Najpopularniejsze covery to ''Knockin' on Heaven's Door'' w wykonaniu Guns N' Roses, ''All Along the Watchtower'' spopularyzowane przez Jimiego Hendriksa czy wspomniane ''Like a Rolling Stone'', które na warsztat wzięli muzycy The Rolling Stones. Najważniejsze pozycji w dyskografii barda to ''Blonde on Blonde'' (1966), ''Blood on the Tracks'' (1975) czy ''Desire'' (1976). Ostatni album muzyka, ''Modern Times'', ukazał się w sierpniu 2006 roku.
źródło: onet |
|
|
BLUES TOP 2007, TRANSMISJA Z OGŁOSZENIA WYNIKÓW 15 MARCA,16:00 !!! |
| Autor: radioderf, 2008-03-08 09:30:57 |
 Już w przyszłą sobotę wszystko będzie jasne! Wyniki tegorocznej ankiety czytelników Kwartalnika Twój Blues ogłoszone zostaną podczas specjalnej audycji na falach katowickiego Radia eM (107,6 FM). Gospodarzami programu będą redaktorzy Wiesław A.Chmielewski i Andrzej Matysik. Zaczynamy o 16.00. Audycja będzie również transmitowana przez Internetowe Radio DERF.
W czasie trwania programu zapraszamy na TB OnLine, gdzie sukcesywnie będą publikowane wyniki w poszczególnych kategoriach (pierwsze 30-stki). Pełne zestawienie (w arkuszach Excel) udostępnimy w dziale download dzień po ogłoszeniu wyników. Zachęcamy do dogłębnej analizy! Podczas programu będziemy się tradycyjnie łączyć telefonicznie ze wszystkimi laureatami polskiej części plebiscytu.
Na forum Okolice Bluesa działa już specjalna zakładka poświęcona tegorocznej ankiecie Blues Top 2007. Zapraszamy do komentowania na gorąco wyników ankiety! Tradycyjnie przygotowaliśmy też dla naszych słuchaczy konkurs. Kto ma ochotę zabawić się w prognozowanie wyników ankiety Blues Top 2007, niech wpisze swoich faworytów (według wzoru!), w specjanie utworzonym w tym celu temacie KONKURS - prognozy Blues Top 2007! Na propozycje czekamy do soboty 15 marca do godziny 12.00. Ci, którzy najtrafniej przewidzą wyniki tegorocznej ankiety nagrodzeni zostaną bezpłatnymi wejściówkami (jedna podwójna i dwie pojedyńcze) na chorzowską Galę Blues Top 2007 30 kwietnia.
źródło: http://delta.art.pl |
|
|
Premiera nowej koncertowej płyty Magdy Piskorczyk już 10 marca ! |
| Autor: radioderf, 2008-03-04 13:12:02 |
 Nowa płyta CD wokalistki i instrumentalistki Magdy Piskorczyk ukaże się 10 marca. Album zatytułowany jest ''Magda Live'' i zawiera nagranie koncertu zarejestrowane w RGstudio Radia Gdańsk.
Płyta prezentuje trzynaście akustycznych utworów zaaranżowanych przez Magdę Piskorczyk i wykonanych przez artystkę wraz z jej kwartetem. Oryginalny, niski, ''czarny'' głos wokalistki pojawia się tu w towarzystwie instrumentów takich jak gitary akustyczne i dobro, saksofon, perkusja oraz kontrabas. Serwowana muzyka zawiera solidną porcję energii i prawdziwych emocji, sporo humoru oraz liczne zabawy z publicznością, wszystko to zaś przyprawione jest szczyptą melancholii.
Nagrania powinny przypaść do gustu wielu miłośnikom pięknych głosów i wysmakowanych brzmień oraz różnych gatunków muzycznych. W albumie znaleźć można bowiem bardzo osobiste interpretacje zarówno klasyki jazzu (All of Me), bluesa (Walking Blues) i gospel (Joshua Fit the Battle of Jericho), jak i współczesnych kompozycji autorów takich jak Tracy Chapman (Crossroads) czy Paul Rogers (Muddy Water Blues). Wyjątkową ozdobą płyty jest anglojęzyczna, lekko jazzująca wersja poruszającej ballady Jacquesa Brela: ''Hearts''. Wydawnictwo zawiera też 15-minutowy film wideo, przedstawiający wybrane fragmenty zarejestrowanego koncertu.
Magda Piskorczyk to dwukrotna półfinalistka międzynarodowego konkursu IBC w Memphis, trzykrotnie wybierana w Polsce Wokalistką Roku w ankiecie Blues Top magazynu „Twój Blues”. ''Magda Live'' to pierwsza płyta koncertowa w jej dorobku.
Wykonawcy:
Magda Piskorczyk - wokal, gitara akustyczna;
Aleksandra Siemieniuk - gitara dobro i akustyczna;
Arkadiusz Osenkowski - saksofon tenorowy;
Roman Ziobro - kontrabas;
Maksymilian Ziobro - perkusja.
Więcej informacji i multimedia: www.magdapiskorczyk.com
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Blind Lemon Jefferson 06.03.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-03-03 23:10:13 |
 Urodzony w lipcu 1897r. w Couchman niedaleko Wortham w stanie Teksas (USA), zmarł w grudniu 1929r. w Chicago w stanie Illinois.
Blind Lemon Jefferson był jednym z pierwszych oraz najbardziej wpływowych wiejskich śpiewaków bluesowych, którym udało się dokonać zapisu swej twórczości na płytach.
Był jednym z siedmiorga dzieci Aleca Jeffersona i Classie Banks, Lemon to jego prawdziwe imię; od wczesnego dzieciństwa nie widział wcale lub widział bardzo słabo, co nie pozwalało mu na pracę na farmie. Zwrócił się więc ku muzyce, w 1910r. nauczył się grać na gitarze i zaczął śpiewał na wiejskich przyjęciach, na ulicach małych miasteczek, a także w Dallas przy Elm Street i w Houston w kawiarniach, barach i domach publicznych.
Byłem osaczony i głowa mi pękała.
Nie zarabiałem wystarczająco dużo pieniędzy, tak więc zbliżcie się, a powiem wam prawdę.
Nie mogę uwolnić się od moich niepowodzeń, szczury śpią w moim kapeluszu.
Taki tryb życia uczynił z niego wędrowca i sprawił, że podróżował daleko, choć nigdy nie zerwał swych więzów z Teksasem. Jak w przypadku innych niewidomych śpiewaków mówi się, że potrafił wyczuć otoczenie i świetnie orientował się w sytuacji. Potrafił po odgłosie rzucanej mu monety rozpoznać jej nominał, a także, gdy ów był zbyt niski, zwrócić darczyńcy uwagę. W późniejszych latach za pomocą słuchu kontrolował spożycie alkoholu przez swoją żonę. Przeważnie chodził uzbrojony i podobno był zamieszany w różne strzelaniny.
W 1925 roku pracujący w sklepie z płytami pianista Sam Price napisał o nim Mayo Williamsowi, który zaprosił go do Chicago na sesję nagraniową dla Paramount Records. Na pierwszy ogień poszły dwa utwory o charakterze religijnym, wydane pod pseudonimem Reverend L.J. Bates. Wkrótce potem rozpoczął całą długą serię nagrań bluesowych, które uczyniły go sławnym wśród całej czarnej społeczności Ameryki (ale nie bogatym), a nawet miały pewien wpływ na białych muzyków z prowincji. Przełamał w ten sposób kobiecą dominację na muzycznym rynku w postaci Ma Rainey, Bassie Smith, Victorii Spivey i Idy Cox.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
NAGRODY GRAMMY ROZDANE PO RAZ PIĘĆDZIESIĄTY |
| Autor: radioderf, 2008-02-15 14:15:40 |
Ceremonia odbyła się wczoraj w Los Angeles. Najbardziej interesujące nas nagrody w dwóch kategoriach bluesowych wręczono koło północy polskiego czasu. Najlepszym Albumem Tradycyjnego Bluesa zostało nagranie ''Last Of The Great Mississippi Delta Bluesmen: Live In Dallas'', w którego powstaniu brali udział David ''Honeyboy'' Edwards, Joe Willie ''Pinetop'' Perkins i nieżyjący już Henry James Townsend i Robert Lockwood, Jr. Najlepszym Albumem Współczesnego Bluesa został ''The Road To Escondido'' JJ Cale'a i Erika Claptona. Nagrody w bluesowych kategoriach wręczał Robert Randolph.
Wzruszającym bluesowym akcentem ceremonii był wspólny występ nominowanej w kategorii ''Najlepszy Album Tradycyjnego Bluesa'' Koko Taylor, Pinetopa Perkinsa i Honeyboy'a Edwardsa, którzy wykonali Let The Good Times Roll.
W innych kategoriach też znaleźliśmy nazwiska bliskie naszym uszom.
Tytuł ''Best Zydeco Or Cajun Music Album'' zdobył Terrance Simien & The Zydeco Experience za płytę ''Live!'' a za ''Best Gospel Performance'' uznano utwór Never Gonna Break My Faith wykonany przez duet Aretha Franklin & Mary J. Blige wspomagany przez The Harlem Boys Choir.
źródło: http://delta.art.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Pink Anderson 14.02.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-02-14 18:55:07 |
 Właściwie Pinkey Anderson
Urodzony 12.02.1900r. w Laurens w stanie Karolina Południowa (USA), zmarł 12.10.1974r. w Spartanburg w stanie Karolina Poludniowa.
Pink Anderson był najsławniejszym śpiewakiem Spartanburga i członkiem objazdowej trupy handlującej medykamentami [ang. medicirte show].
Miał 10 lat, kiedy nauczył się od Joego Wicksa gry na gitarze o otwartym stroju. Zarabiał na życie także jako uliczny tancerz w Laurens.
W 1917r. dołączył do wędrownej trupy ''Doktora'' W.R. Kerra, gdzie poznał tajniki zawodu, współpracując m.in. z wodzirejem Peg Leg Samem aż do rozwiązania trupy w 1945r.
Kiedy trupa nie podróżowała, grywał z Simmiem Dooleyem, niewidomym gitarzystą, od którego nauczył się strojenia gitary i gry akordami.
W 1928r. nagrali cztery piosenki dla wytwórni Columbia w Atlancie.
Jedna z nich, ''Every Day In The Week'', znalazła się także na nagraniu sesji w 1950r. dokonanym podczas występów Andersona na targach stanowych w Charlottesville i wydanym wraz z utworami innego muzyka z Laurens, Blind Gary'ego Davisa.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Mance Lipscomb,07.02.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-02-06 00:08:31 |
 Urodzony 9.04.1895r. w Navasota w stanie Teksas (USA), zmarł 30.01.1976r. w Navasota.
Syn byłego niewolnika, profesjonalnego skrzypka.
Początkowo uczył się grać na skrzypcach, później na gitarze, od miejscowych muzyków Roberta Tima i Sama Collinsa.
Przez wiele lat grał na zabawach w swojej miejscowości i pracował na roli aż do 1956r., kiedy to wyjechał do Houston w poszukiwaniu innej pracy.
Pierwszych nagrań dokonał dopiero w wieku 65 lat, w 1960r., kiedy to odkryli go Chris Strachwitz i Mac McCormick.
Przez następne 15 lat nagrał serię wysoko ocenianych albumów, głównie w wytwórni Arhoolie kierowanej przez Chrisa Strachwitza. Te płyty i częste występy na żywo (także w telewizji) ukazały jego wysokie umiejętności wokalne w wielu gatunkach muzycznych. Dzięki temu stał się sławny.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Sister Rosetta Tharpe 31.01.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-31 11:29:58 |
 Sister Rosetta Tharpe urodziła się 20 marca 1915r. w Cotton Plant, w stanie Arkansas. Zmarła 9 października 1973r. w wieku 58 lat.
Była też pierwszą wielką gwiazdą gospel nagrywającą płyty. Pojawiła się na listach przebojów swoją kompozycją z 1938 roku ''This Train''. Była jedną z pierwszych wokalistek gospel, autorką piosenek, nagrywającą artystką, która zdobyła ogromną popularność w latach 30 i 40 dzięki wyjątkowej mieszance religijnych tekstów i rockowemu akompaniamentowi.
Łączyła to, co duchowe i to, co ziemskie poprzez wykonywanie inspirującej ją muzyki ''światła w ciemności'' w nocnych klubach i halach koncertowych z wielkimi zespołami.
Jej wyjątkowy styl miał ogromny wpływ na bardziej tradycyjnych wykonawców muzyki gospel takich jak np. Ira Tucker. Bardziej konserwatywnym wiernym nie odpowiadała taka - nawiązująca do pop - muzyka, jednak należy podkreślić, że Siostra nigdy nie porzuciła gospel dla muzyki popularnej.
Zaczęła występować w wieku 4 lat, jako mała Rosetta Nubin, cud śpiewający i grający na gitarze. Początkowo akompaniowała swojej matce - ewanglistce Katie Bell Nubin w Kościele Bożym w Chrystusie, która grała na mandolinie i odprawiała modły w namiotach na południu (objazdowych kościołach). Na południu USA miała styczność z zarówno bluesem jak i jazzem i po tym jak jej rodzina przeprowadziła się do Chicago w drugie połowie lat 20, prywatnie grała bluesa i jazz, a publicznie muzykę gospel.
http://blues.forall.pl/
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Z kolekcji Alana Lomaxa 24.01.08,21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-24 05:24:12 |
 Alan Lomax urodził się 15 stycznia 1915 roku w Austin w Teksasie.
Jest jedną z kilku osób, które zasługują na tak wielkie uznanie za dokumentację i popularyzację tradycyjnej amerykańskiej muzyki folk.
Był synem znanego folklorysty Johna A. Lomaxa, największego kolekcjonera piosenek folkowych. Już jako dziecko szedł w ślady ojca, gdy tylko była taka możliwość, brał udział w jego etnograficznych misjach.
W 1932r. John Lomax zobowiązał się do zebrania materiałów do książki poświęconej folkowi. Wkrótce ojciec z synem wyruszyli z prymitywnym, zakupionym przez Bibliotekę Kongresu, fonografem. W okresie czterech miesięcy przebyli około 16 tysięcy mil w południowo - wschodniej części kraju i zebrali duży zasób afro - amerykańskich pieśni; wiele z nich zostało nagranych w więzieniach.
Wśród muzyków napotkanych przez Lomaxa w czasie jego podróży był więzień z Luizjany Huddie Ledbetter. Pomogli mu uzyskać zwolnienie, zatrudnili go i wspierali go w czasie nagrywania pierwszej płyty. Ledbetter zyskał popularność pod przydomkiem Leadbelly i do dziś jest prawdziwą legendą amerykańskiej muzyki folkowej i bluesa.
Począwszy od roku 1933, a kończąc na 1942, Alan pracował zarówno sam, jak i z ojcem, a także muzykologiem John'em Work i innymi, nagrywając piosenki folkowe i tradycyjną muzykę dla Biblioteki Kongresu z rejonów głębokiego Południa, poprzez Nową Anglię, Michigan,, Wisconsin, New York, a skończywszy na Ohio.
Nagrywał również na Haiti i Bahama, będąc pionierem w kolekcjonowaniu muzyki świata, która stała się bardzo popularna w następnych dekadach. Zarejestrował pierwsze piosenki Woody'iego Guthrie, Muddy Waters'a i Aunt Molly Jackson.
Równocześnie Lomax współpracował przy wydaniu wielu książek, m.in. 1934's American Ballads and Folksongs, 1936's Negro Folk Songs as Sung by Leadbelly, 1937's Cowboy Songs and 1938's Our Singing Country. Rok później premierę miały jego American Folk Songs. Był to półroczny cykl tygodniowy audycji radiowych w ramach serii American School of the Air, stanowiących swoisty przegląd historyczny.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
Nowość! DVD zespołu K3 pod tytułem ''K3 100% Live'' . |
| Autor: radioderf, 2008-01-21 13:20:39 |
Na rynku ukazało się pierwsze wydawnictwo w formie DVD firmowane nazwą K – 3, którego motorem napędowym jest Adam Kulisz wokalista roku wybrany w ankiecie pisma „Twój Blues”
Zestaw zawiera 15 utworów wybranych z różnych tras koncertowych 2006-2007r. Zestawione w spójną całość 1,15 h muzyki.
Aby zamówić wstąp do sklepiku na stronie:
http://www.kulisz.art.pl/str/sklepik.php
K3 – Kulisz Trio to naturalne rozwinięcie duetu Kulisz & Kielak, który rozpoczął koncertować w roku 2004r. Był to pomysł na bluesa nawiazujący do pierwszych archaicznych składów bluesowych. W roku 2005 duet ten nagrał płytę „100% Cotton Blues” i rozpoczął intensywną działalność koncertową. W celu zwiekszenia energii do składu została dołączona perkusja, za którą do roku 2007 zasiadał Tomek Karkoszka. I tak, gitara grająca linie rytmiczną oraz basu, motoryczna perkusja oraz instrument solowy – harmonijka lub skrzypce, stanowią tło i wypełnienie dla bluesowych opowieści Adama Kulisza notabene wybranego bluesowym wokalistą roku w ankiecie czytelników „Twój Blues”. Dwuletnie intensywne koncertowanie (ok.200 koncertów ), zaowocowało nagraniem płyty „100% Biedy”, której premiera miała miejsce 16.09.2007 na Laubie Pełnej Bluesa w Chorzowie.
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Reverend ''Blind'' Gary Davis 17.01.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-15 18:48:49 |
 Urodzony 30.04.1896r. w Laurens w stanie Karolina Południowa (USA), zmarł 5.05.1972r. w Hammonton w stanie New Jersey (USA).
Ten muzyk o świetnym warsztacie najpierw uczył się grać na harmonijce, a następnie na banjo i gitarze. Od najmłodszych lat częściowo niewidomy, stracił wzrok dobiegając trzydziestki. W latach 1912-13 w Greenville występował w ''string bandzie'' z niewidomym gitarzystą Williem Walkerem.
W latach Wielkiego Kryzysu występował w Karolinie Północnej jako uliczny grajek; miał w repertuarze pieśni spirituals, ragtime'y, marsze i kadryle.
W 1933r. wyświęcono go na pastora w Kościele baptystów i zaczął pracę jako kaznodzieja. Rok później z Blind Boy Fullerem i Bull City Redem (George'em Washingtonem) występował na zabawach, ulicach i w barach w Durham i okolicach. W połowie lat 30. nagrał wraz z nimi kilka pieśni spirituals i bluesów dla ARC.
W 1940r. przeprowadził się do Nowego Jorku, gdzie zdobył uznanie w kręgach miłośników muzyki folk i zaczął nagrywać dla takich wytwórni,jak Stinson, Riverside, Prestige-Bluesville oraz Folkways.
http://blues.forall.pl/
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Big Bill Broonzy 10.01.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-11 16:09:23 |
 Właściwie William Lee Conley Broonzy, urodzony 26.06. 1893r. (lub 1898) w Scott w stanie Missisipi (USA), zmarł 15.08.1958r. w Chicago w stanie Illinois.
Broonzy pracował jako robotnik rolny i właśnie pracy na farmie zawdzięczał swój łatwo rozpoznawalny skrzeczący głos o niezwykłej rozpiętości barwy i elastyczności. Kiedy był małym chłopcem, sam zrobił sobie skrzypce i nauczył się na nich grać pod kierunkiem wuja. Przez jakiś czas pracował jako kaznodzieja, po czym rozpoczął karierę pieśniarza bluesowego. Po odbyciu służby wojskowej pod koniec I wojny światowej przeniósł się do Chicago, gdzie nauczył się grać na gitarze od Papy Charliego Jacksona.
Choć karierę gitarzysty Broonzy zaczął stosunkowo późno, szybko nabrał wielkiej sprawności w grze i kiedy pod koniec lat 20. dokonał pierwszych nagrań (w 1927r. ''House Rent Stomp''), był już znakomitym i uznanym akompaniatorem zarówno bluesowym, jak i ragtime'owym. Jego głos zachował charakterystyczną dla wiejskiego Południa USA barwę, popartą doskonałą dykcją. Natomiast jego grę cechowało pełne nowoczesności wyrafinowanie i mieszczańska pewność siebie.
Wśród tematów jego bluesów przeważały opowieści o czarnych, którzy podobnie jak on sam - niedawno przenieśli się na uprzemysłowioną Północ, zachowując jednocześnie więzy rodzinne i kulturowe z Południem. Dzięki temu muzyka Broonzy'ego stanowi ilustrację ewolucji bluesa od lokalnej muzyki ludowej po ogólnonarodową muzykę rozrywkową.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Blind Willie Johnson 03.01.08, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-11 16:09:11 |
 Urodzony ok. 1902r. w Marlin w stanie Teksas (USA), zmarł. ok. 1949r. w Beaumont w Teksasie.
Blind Willie Johnson był, jak się zdaje, największym i najbardziej popularnym religijnym śpiewakiem nagrywającym przed II wojną światową. Silny wokal i zadziwiająca gra na gitarze spowodowały, że jego płyty sprzedawały się nawet w okresie Wielkiego Kryzysu. Jego ślepotę przypisywano rozmaitym przyczynom, choć prawdopodobniej spowodowała ją matka, która w ataku szału oblała siedmioletnie dziecko ługiem.
Jego zwrot w stronę muzyki w wyniku tego wydarzenia stanowi powracający motyw opowieści wielu niewidomych czarnych śpiewaków, choć już wcześniej Johnson wykazywał pragnienie zostania kaznodzieją. Połączywszy więc w sobie obie skłonności, zaczął tworzyć wpływową muzykę religijną i wykonywać ją za drobne datki na ulicach.
Pomimo przywiązania artysty do Kościoła w jego osobowości muzycznej znalazło się też miejsce dla estetyki świeckiej. Objawiło się to prawdopodobnie nagraniem dwóch nie wydanych bluesów, zrealizowanych pod pseudonimem Blind Texas Marlin podczas drugiej sesji dla wytwórni Columbia.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Champion Jack Dupree 20.12.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2008-01-11 16:08:57 |
 Właściwie William Thomas Dupree, urodzony 4.07.1910r. w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA), zmarł 21.01.1992r. w Hanowerze (Niemcy).
Utraciwszy w wieku niemowlęcym oboje rodziców, wychowywał się w sierocińcu Colored Waifs Home for Boys, gdzie przebywał do 14 roku życia. Uciekł stamtąd, włóczył się i żebrał. Śpiewał za datki, a następnie uczył się gry na fortepianie od swego opiekuna Willie ''Drive 'em down'' Halla. W latach 30. trenował wyczynowo boks. Od 1935r. występował z Scrapperem Blackwellem, Leroyem Carrem i Peetiem Wheatstrawem. Dupree szybko został gwiazdą miejscowego środowiska artystycznego, występującjako komik, tancerz i muzyk. Od 1940r. miał swoje stałe miejsce w Cotton Club w Indianapolis w stanie Indiana, gdzie partnerował artystce komediowej Ophelii Hoy.
W 1940r. w Chicago zrealizował debiutanckie nagrania dla wytwórni OKeh, m.in. ''Chain Gang Blues'' - jego pierwszy przebój. Przedstawił w nich mieszankę dynamicznej gry na fortepianie w stylu ''barrelhouse'', donośnego śpiewu z kreolskimi nowoorleańskimi akcentami i łagodniejszej odmiany stylu Leroya Carra. Przeważały duety fortepianowo - gitarowe, jednak użyte przez Jesse'ego Ellery'ego wzmocnienie nadało ostrości niektórym utworom. Kilka piosenek poruszało dość nietypowe dla bluesa tematy, jak rozdawanie soku grapefruitowego przez organizacje charytatywne czy skutki zażywania narkotyków.
http://blues.forall.pl |
|
|
Nowa płyta zespołu HIGHWAY - ''Autostrada'' |
| Autor: radioderf, 2008-01-11 16:08:25 |
 To trzecie wydawnictwo firmowane nazwą Highway a zarazem pierwsze, które zostało zrealizowany przy pomocy odpowiednich środków pozwalających osiągnąć charakterystyczne brzmienie kapeli, brzmienie, jakie jest niewątpliwie wynikiem świadomego kierunku, w jakim podążają.
Konsekwencja, z jaką kroczą trafiła na odpowiedni czas a efektem jest omawiany krążek, który z pełną odpowiedzialnością
można polecić słuchaczom.
Na płycie znalazły się również teksty specjalnie napisane dla zespołu:
Autostrada'' Kazik ''Fili'' Galaś oraz ''Sto myśli'' Janusz ''Estep'' Wykpisz
Na płycie znalazły się:
01. Życia styl
02. Chwile
03. Bluesie mój
04. Dżordż
05. Autostrada
06. Od jutra
07. Dlaczego?
08. Błogi stan
09. Piękny sen
10. Kometa Hajłeja
11. Sto myśli
Płytę można nabyć na koncertach zespołu lub zamówić na stronie www.highway.one.pl
Na płycie goscinnie zasilili zespół: Jurek Styczyński, Bartek Łęczycki, Janusz Wykpisz, Jan Gałach,Aneta Sumara
Nagrań dokonano na przełomie czerwca i lipca w studiu ''Maq Records'' w Wojkowicach i ''HH Poland'' w Gliwicach.
Masteringu dokonano w ''STUDIO 78'' w Knurowie
Realizacja nagrań Jacek Toifl
Produkcja zespół Highway.
Fotografie: Krzysztof Szafraniec, Zosia Matysik, Henryk Brumer.
Projekt graficzny: Jacek Zając
Mix promujacy nowa plyte: http://www.youtube.com/watch?v=Te9Y4xfu5b8
|
|
|
TWÓJ BLUES NR 31 ZIMA 2007/2008 |
| Autor: radioderf, 2007-12-14 01:49:36 |
 Kolejny 31 juz numer pisma ''Twój Blues'' ukażę się juz 18 grudnia czytelnicy znają w nim wywiady z muzykami,obszerne relacje z imprez bluesowych z kraju i zagranicy. W dziale ''Postacie'' wywiad ''DUKE ROBILLARD Książe gitary'', który przeprowadziła Danuta Matysik oraz z cyklu ''U źródeł'' STAX Najszczęśliwszy zbieg okoliczności w historii muzyki (cz.1) autorstwa Ewy Matysik.
Ponadto recenzje płyt, które powinny znacznie ułatwić wybór ''Płyty Roku'' Wykaz płyt również na TB-OnLine http://delta.art.pl/recenzje_wybierz.html
Jak co roku w grudniowym numerze znajdziecie ankietę Blues Top.Termin wysyłania ankiet: do 25 lutego 2008 r. - wyłącznie na wyciętych z tego wydania TB formularzach. Wśród uczestników ankiety jak zwykle rozlosowane zostaną płyty i inne bluesowe wydawnictwa.
Koncert laureatów, czyli Gala Blues Top'2007 odbędzie się 30 kwietnia 2008 w chorzowskim Teatrze Rozrywki. Gościem specjalnym będzie Sharrie Williams & The Wiseguys. Dzień później, 1 maja 2008, Gala zostanie powtórzona w Zakopanem w ramach United Europe Jazz Festival - Zakopiańska Wiosna Jazzowa, a gościem specjalnym będzie grupa Living Blues Xperience.
|
|
|
NOMINACJE DO BLUES MUSIC AWARDS'2008 |
| Autor: radioderf, 2007-12-13 20:44:39 |
 The Blues Foundation ogłosiła nazwiska wykonawców nominowanych do Blues Music Awards'2008.
Ogłoszenie nazwisk laureatów nastąpi 8 maja 2008 podczas uroczystej ceremonii, jaka będzie miała miejsce w Grand Casino Event Center w miejscowości Tunica w stanie Mississippi.
Rekordzistą pośród nominowanych jest Watermelon Slim, którego nazwisko widnieje aż w sześciu kategoriach. Po cztery nominacje uzyskali Koko Taylor i Bobby Rush, a po trzy Omar Kent Dykes & Jimmie Vaughan, Bettye LaVette, Nick Moss & the Flip Tops, Sugar Ray & the Bluetones, Magic Slim, James Blood Ulmer i Lurrie Bell.
Warto zwrócić też uwagę, że w gronie nominowanych są też artyści, którzy już wiosną wystąpią w Polsce: Duke Robillard i Doug James (30 marca 2008 w Warszawie i 31 marca 2008 w Chorzowie) oraz Sharrie Williams (30 kwietnia 2008 w Chorzowie).
Widzimy też ''starych znajomych'' z niedawnych występów na naszych estradach (Candye Kane, Janiva Magness, Nora Jean Bruso, The Holmes Brothers, Bob Stroger, Bob Margolin, Bill Stuve, Sonny Rhodes, Guy Davis, Bruce Katz, Sugar Blue).
źródło: http://delta.art.pl
Pełna lista nominowanych:http://radioderf.info/forum/viewtopic.php?p=805#805
Z wszystkimi nominowanymi artystami można zapoznać się na antenie RD
Dodatkowo w każdą niedziele gramy wyłącznie płyty, które ukazały się w mijającym roku.
|
|
|
JERRY RICKS NIE ŻYJE |
| Autor: radioderf, 2007-12-13 20:13:22 |
 10 grudnia w szpitalu w miejscowości Rijeka w Chorwacji w wieku 67 lat zmarł Jerry Ricks, pochodzący z Filadelfii gitarzysta od lat hołdujący stylityce country bluesa. Przygodę z muzyką rozpoczynał jako trębacz, ale szybko przerzucił się na gitare, bo jak powiedział w jednym z wywiadów, zafascynowali go uliczni gitarzyści, mający możliwość świetnego i bieżącego kontaktu z publicznością. Uczył się, a z czasem współpracował i nagrywał z najlepszymi (m.in. Brownie McGhee, Guitar Wilson, Skip James, Rev. Gary Davis, Buddy Moss, Champion Jack Dupree, Sonny Terry, Memphis Slim, Blind John Davis, Willie Mabon, Washboard Slim, Furry Lewis, Big Joe Williams, Son House, Lonnie Johnson, Lightnin' Hopkins, Mississippi Fred McDowell, Mississippi John Hurt, Mance Lipscomb, Jesse Fuller, Sleepy John Estes, Sammy Price, Robert Pete Williams).
W 1969 roku towarzyszył Buddy'emu Guy'owi w trasie koncertowej po Afryce. Był też uznanym pedagogiem i teoretykiem bluesa. Na University of Colorado, na Wydziale Folkloru uczył o stylach gry na gitarze wywodzących się z południowych stanów USA.
W latach 1970 - 1990 mieszkał i wiele koncertował w Europie. W latach 80. jakiś czas przebywał także na Węgrzech, gdzie nagrał kilka płyt, cenionych wtedy także bardzo w naszym kraju. Po powrocie do USA dalej udzielał się jako pedagog. Propagował bluesa w The Center For Southern Folklore w Memphis, lokalnej telewizji i radio, gdzie prowadził program ''Beale Street Caravan'' zawierający żywe koncerty w studio, jego i zapraszanych gości. Dla BBC Radio 4 był producentem cyklu programów pod nazwą ''DEEP BLUE''.
W 1998, Jerry był nominowany do trzech Nagród im. W.C. Handy'ego w kategoriach: ''Acoustic Blues Artist of the Year'', ''Acoustic Blues Album of the Year'' oraz ''Comeback Blues Album of the Year for'' z płytą Deep In The Well (Rooster Blues Records). W 2001 r. uzyskał dwie nominacje w kategoriach: ''Acoustic Blues Artist of the Year'' i ''Acoustic Blues Album of the Year'' za płytę Many Miles Of Blues (Rooster Blues Records'').
Z początekiem XXI wieku Jerry powrócił do czynnej działalności w Europie, nie tylko koncertowej ale i pedagogicznej. Znany był z tego i popularny w Austrii, na Węgrzech, we Włoszech, w Nieczech, Szwajcarii, krajach skandynawskich i Anglii.
We wrześniu, w trakcie koncertów w Chorwacji, dostał wylewu. Po kilku miesiącach pobytu w szpitalu, dobrze przebiegającej rehabilitacji, nastąpiło nagłe załamanie się zdrowia i lekarze nie zdążyli już mu pomóc.
źródło: http://delta.art.pl
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Sonny Terry 13.12.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-12-13 00:54:48 |
 Właściwie Saunders Terrell, urodzony 24.10.1911r. w Greensboro w stanie Karolina Północna (USA), zmarł 12.03.1986r. w Nowym Jorku.
Jeszcze zanim ukończył 16 lat, Sonny Terry był, w wyniku dwóch wypadków, praktycznie niewidomy. Według inny źródeł - stracił oko w wieku 11 lat, na drugie oślepł będąc już dorosłym człowiekiem - tym niemniej spowodowało to, że szukając źródeł utrzymania, wzorem wielu innych, zainteresował się muzyką.
Po śmierci ojca występował w wędrownych grupach, a około 1937r. utworzył z Blind Boyem Fullerem zespół. Następnie przeniósł się do Durham w Karolinie Północnej, gdzie grał na ulicach z Fullerem, Garym Davisem oraz z grającym na tarze George'em Washingtonem (nazywanym też Bull City Red), który był jednocześnie przewodnikiem niewidomych muzyków.
Jego debiut w studiu nagraniowym nastąpił w grudniu 1937r., gdy zagrał w utworach Fullera na harmonijce. Dźwięczny ton instrumentu przeplatał się z charakterystycznym wysokim tembrem głosu artysty. Utwory Fullera były utrzymane w tym stylu aż do jego śmierci w 1941r. Stało się to dzięki wsparciu J.B. Longa (burmistrza i właściciela kilku sklepów), który zorganizował kilka sesji muzyków dla Vocalion i American Record Company
http://blues.forall.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Charley Patton 06.12.07,21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-12-05 22:55:10 |
 Urodzony w kwietniu 1891r. (1 maja 1891r. ?) w Hinds County w stanie Missisipi (USA), zmarł 28.04.1934r. w Indianola w stanie Missisipi. Jego rodzicami byli Bill i Annie Patton.
Charley Patton był wprawdzie niewielkiego wzrostu, ale za to niezwykle wybitnym artystą. Chroniczna choroba serca położyła, w wieku 43 lat, kres jego nieustannej pogoni za jedynymi dobrami, które były podówczas dostępne dla czarnoskórych mieszkańców Missisipi - trunkiem, kobietami, dobrym jedzeniem i muzyką - oraz ucieczce przed pracą na farmie i tęsknotą za swobodnym życiem. Uznawany jest za jednego z najbardziej wpływowych bluesmanów w historii.
Podobno był na tyle głośny, że słychać go było, bez użycia mikrofonu, z odległości 450m. Schrypniętą barwę głosu zawdzięczał dużej ilości wypijanej whiskey i spalanych papierosów.
W 1910r. Patton miał już spory repertuar, składający się z własnych kompozycji. Należały do niego takie utwory, jak ''Pony Blues'', ''Banty Rooster Blues'', ''Down The Dirt Road'' oraz własna wersja ''Mississippi Bo Weavil Blues''; wszystkie te nagrania zarejestrowane zostały podczas sesji w 1929r. dla wytwórni Paramount.
Patton wykonywał też kilka pieśni spirituals, choć nic bliżej nie wiadomo o jego zaangażowaniu religijnym. W latach 1912-14 grywał na plantacji Willa Dockery w Drew wraz z Williem Brownem, a później z mandolinistą I-Iomerem Lewisem i gitarzystami Jakiem Martinem i Josephem Harrisem.
http://blues.forall.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Lonnie Johnson 29.11.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-12-05 22:52:55 |
 Właściwie Alonzo Johnson, urodzony 8.02.1889r. w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA), zmarł 16.06.1970r.
Jeden z najbardziej wpływowych i oryginalnych muzyków w historii bluesa.
Na początku stulecia grywał na gitarze i skrzypcach w barach rodzinnego miasta i występował w dzielnicy czerwonych latarń w Storyville.
W przeddzień wybuchu I wojny światowej odwiedził Europę, a do Nowego Orleanu powrócił w 1919r. Podczas jego nieobecności niemal wszyscy jego przyjaciele zmarli w wyniku epidemii grypy, w związku z czym Johnson wyruszył w drogę.
Grał na gitarze i banjo w zespołach w St. Louis, a potem w Chicago, gdzie uzyskał renomę jednego z najpopularniejszych wykonawców bluesowych w Ameryce. Przez dwa lata wytwórnia OKeh wydawała jedną jego płytę co sześć tygodni.
W tym okresie Johnson został członkiem firmowego zespołu wytwórni Okeh i akompaniował wielu czołowym artystom jazzowym i bluesowym bądź występował w duetach. Wśród wykonawców bluesowych, z którymi nagrywał, byli Texas Alexander i Victoria Spivey. Lista jazzmanów, z którymi grywał, zawiera tak sławne nazwiska, jak Duke Ellington, Eddie Lang, McKinney's Cotton Pickers, King Oliver, a nawet Louis Armstrong.
http://blues.forall.pl/ |
|
|
PLATYNOWA PŁYTA BARTOSZA ŁĘCZYCKIEGO !!! |
| Autor: radioderf, 2007-12-03 17:16:49 |
 Z prawdziwą przyjemnością zawiadamiamy:
Platynową płytę otrzymał Bartosz Łęczycki za udział w projekcie Maleńczuk & Waglewski - ''Koledzy'' (ponad 50 tys. sprzedanych płyt).
Najlepszy Harmonijkarz w Polsce 2005r. oraz 2006r. (wg Czytelników kwartalnika ''Twój Blues'')
Z wykształcenia socjolog (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie).
Ceniony nauczyciel gry na harmonijce diatonicznej i chromatycznej (m.in. na warsztatach w Paryżu, Bolesławcu, Gdyni, Olkuszu, Sopocie, Bydgoszczy, Otwocku, Lublinie, Krakowie, Toruniu, Domecku, Ostrowie Wlkp).
Udziela prywatnych lekcji.
Prowadził zajęcia terapeutyczne dla osób niepełnosprawnych pt. ''Oblicza harmonijki''
Udziela się w różnych formacjach muzycznych:Terraplane, J.J.Band, Boruta Trio
W 2001r. z zespołem Bieszczadersi zagrał na opolskich debiutach.
Biegle posługuje się techniką overbending (granie w 12 tonacjach na 10-cio kanałowej harmonijce diatonicznej)
Uczył się teorii muzyki, zasad harmonii oraz improwizacji jazzowej u najlepszych polskich saksofonistów: Tomasza Szukalskiego i Piotra Barona.
W dorobku muzycznym 6 płyt CD oraz liczne nagrania sesyjne.
Współpracował z czołówką polskich muzyków bluesowych i jazzowych (np. Jarosław Śmietana, Piotr Baron, Mateusz Pospieszalski, Mariusz Bogdanowicz, Artur Lesicki, Jacek Niedziela, Sławek Wierzcholski, Roman Puchowski, Piotr Biskupski).
Zapraszany do nagrań sesyjnych razem z: Maciejem Balcarem (Dżem), Wojciechem Waglewskim, Maćkiem Maleńczukiem, Dorotą Miśkiewicz, Markiem Bałatą, Piotrem Banachem,Tomaszem Grabowym, Robertem Szydło, Kubą Stankiewiczem, bardem lubelskim Wiesławem Pawłowskim.
Występował przed takimi gwiazdami jak: The Nighthawks, Paul Orta, Hiram Bullock, Little Charlie And The Nightcats, JJ Milteau, Shemekia Copeland, Otis Grand, Paul Lamb, Abi Wallenstein, Phil Guy, John Lee Hooker Jr., Cephas & Wiggins.
Serdeczne gratulacje składa cała ekipa RD!
Krótki film z koncertu ''Kolegów'' w Gliwicach:
http://malenczuk.art.pl/video/koledzy_gliwice.avi |
|
|
''From Memphis to Norfolk''Bassie Mea Smith 22.11.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-11-21 21:30:08 |
 Bassie Mea Smith urodzona 15 kwietnia 1895r. w Chattanooga (Tennessee), zmarła 26 kwietnia 1937r. w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym.
Mając osiem lat została sierotą, wychowywała ją siostra Viola, a brat Clarence uczył ją śpiewu i tańca, zarabiała na życie tańcząc i śpiewając na ulicach rodzinnego miasta.
W 1915r. Ma Rainey włączyła ją do swojego zespołu Rabbit Foot Minstrels, z którym podróżowała po Południu aż do 1918r. W tym czasie miała już swój własny spektakl w Teatrze 91 w Atlancie (Georgia).
Na początku lat dwudziestych przeniosła się na Wschodnie Wybrzeże, do Filadelfii i Jersey City, jednakże - mimo wielu prób - dopiero w 1923r. Frank Walker zatrudnił ją w wytwórni Columbia. Tam nagrała płytę zawierającą pierwsze przeboje: ''Downhearted Blues'' (znanego wcześniej z wykonania Alberty Hunter) oraz ''Gulf Coast Blues'' - kompozycji pianisty Fletchera Hendersona, który razem z Clarencem Williamsem brał udział w tym nagraniu.
Płyta odniosła sukces komercyjny - w ciągu pierwszych sześciu miesięcy została sprzedana w ilości 800.000 egzemplarzy (po 0,75USD - co na owe czasy było wysoką ceną), a wokaliskta wyruszyła w tournee z programami ''Harlem Frolics'', ''The Midnight Steppers'', ''Yellow Girls Revue'' i ''Steambot Day''. Nagrywała piosenki ze swoją rywalką z wytwórni Columbia - Clarą ''Królową Lamentacji'' Smith, a swoimi występami w Chicago przyćmiła tamtejsze gwiazdy - Ma Rainey i Idę Cox.
http://blues.forall.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Bukka White 15.11.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-11-15 09:31:25 |
 Booker T. Washington White, urodzony 12.11.1906r. w Houston w stanie Missisipi (USA), zmarł 26.02.1977r. w Memphis w stanie Tennessee.
Jako nastolatek nauczył się grać na gitarze techniką ''slide'' (pod wpływem Charleya Pattona) i na pianinie (od Franka Stokesa).
Od 1921r. włóczył się po kraju, występując z takimi muzykami bluesowymi, jak np. harmonijkarz George ''Bullet'' Williams.
W połowie lat 30. zarabiał na życie jako bokser i gracz baseballa.
W 1930r. z gitarzystą Napoleonem Hairstonem wziął udział w sesji nagraniowej dla wytwórni Victor, jednak większość zarejestrowanych wówczas utworów spiritual nie ukazała się na rynku. Wtedy też powstała pierwsza z jego prób naśladowania odgłosów pędzącego pociągu.
W 1937r. na nowo związał się z Vocalion, gdzie nagrał utwór ''Shake 'Em On Down'' oraz otrzymał przydomek, będący błędnym zapisem jego imienia. Nigdy nie przypadł mu on do gustu.
Gdy ''Shake 'Em On Down'' stał się przebojem, White był już więźniem w kompleksie Parchman Farm, dokąd trafił za napad. Tam w 1939r. odnalazł go Alan Lomax i nagrał dwa jego utwory dla Biblioteki Kongresu.
http://blues.forall.pl |
|
|
PIĘĆDZIESIĄTKA LESZKA CICHOŃSKIEGO |
| Autor: ania_sloneczko, 2007-11-09 09:40:53 |
Z okazji przypadających na 25 listopada 50 urodzin Leszka Cichońskiego, w przededniu tej daty planuje on specjalny koncert w Hali Ludowej. Udział w nim wezmą zaproszeni goście, tacy jak: Paweł Kukiz (przed laty zaczynał z Leszkiem karierę w grupie CDN), Jurek Styczyński, Krzysztof Scierański, Wojciech Karolak, Janos Solti i Locomotive GT i inni.
Leszek Cichoński niedawno wrócił z koncertów w Australii, gdzie grał z towarzyszeniem sekcji na co dzień towarzyszącej Dave'owi Hole'owi. Efektem tej współpracy będzie m.in. DVD Jammin' at the Perth Blues Club. Pobyt w Australii zaowocował też zaproszeniem na przyszły rok na International Guitar Festival w Adelaidzie.
Z okazji 50 urodzin Leszek planuje wydanie płyty pod tytułem Od Jarocina do Monterey zawierającej koncertowe nagrania z lat 1982 - 2006, m.in. z Pawłem Kukizem, Visehrad Blues Band oraz z zeszłorocznego festiwalu w Monterey, gdzie wystąpił w grupie Johna Broadway'a Tuckera.
źródło:http://delta.art.pl |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Mississippi John Hurt 08.11.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-11-07 07:43:52 |
 Właściwie John Smith Hurt, urodzony 3.07.1893r. w Teoc w stanie Missisipi (USA), zmarł 2.11.1966r. w Grenadzie w stanie Missisipi.
Był jednym z najważniejszych odkryć w okresie boomu bluesowo-folkowego lat 60.
Karierę zaczynał od nieformalnych spotkań i przyjęć na przełomie wieków, kiedy gitarzyści należeli jeszcze do rzadkości. Mimo iż śpiewał bluesa, nie uważał się za wokalistę bluesowego, a jego zrelaksowany śpiew kontrastował z agresywnym podejściem wielu ówczesnych artystów.
W 1928r. wziął udział w dwóch sesjach dla wytwórni OKeh. Wśród nagranych utworów znalazły się m.in. ''Candy Man Blues'', ''Louis Collins'' oraz ''Ain't No Tellin''' (znany też pod tytułem ''A Pallet On The Floor'') - wszystkie osadzone w tradycji ragtime'u.
http://blues.forall.pl |
|
|
Zmiana łącza dostępowego dla Radia Derf |
| Autor: radioderf, 2007-11-03 09:53:10 |
W związku z nagłą zmianą dostawcy Internetu i związanymi z tym problemami, które powstały niezależnie od nas w najbizszych dniach nastąpi wstrzymanie nadawania sygnału.
Czas ten zostanie wykorzystany na prace konserwacyjne sprzętu wykorzystywanego do transmisji przez Radio Derf.
Dzięki gronu naszych przyjaciół i ich zaangażowaniu w sprawę wszelkie formalności zostały
Maksymalnie skrócone a nowe łącze o wyjątkowo wysokich parametrach da radiu nowe możliwości rozwoju zapewniając stabilną prace serwerów.
Za wszelkie niedogodności z tym związane serdecznie przepraszamy.
|
|
|
Wspominki Okolic Bluesa Audycja red. Andrzeja Jerzyka 01.11.07, 20:00 |
| Autor: radioderf, 2007-11-01 15:57:38 |
O godzinie 20:00, 01.11.07 zostanie wyemitowana archiwalna audycja okolicznościowa ''Wspominki Okolic Bluesa'' red. Andrzeja Jerzyka
W audycji pojawią się m.in.
- Jimi Hendrix
- Rory Galagher
- Junior Wells
- Duane Allman
- Frank Zappa
oraz inni.
Zapraszamy do słuchania |
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Son House CZ. II , 01.11.07 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-11-01 02:15:59 |
Właśc. Eddie James House Jr, ur. 21.03.1902 r. w Riverton w stanie Missisipi (USA), zm. 19.10.1988r. w Detroit w stanie Michigan.
Jako że pochodził z religijnej rodziny, w młodości poczuł powołanie do stanu duchownego. Dopiero w 1927r. zainteresował się bluesem i zaczął grać na gitarze, ucząc się od Rubina Lacy'ego.
Napięcie między uczuciami religijnymi i świeckim sposobem życia (w tym wykonywanie bluesa) było obecne w całym jego życiu. W 1928r. został skazany na karę więzienia za zabójstwo (w obronie własnej).
W 1930r. poznał Charleya Pattona w Lula, gdzie dostrzeżony został przez łowcę talentów z wytwórni Paramount. House, Patton, Winie Brown i Louise Johnson wzięli udział w pamiętnej sesji, w trakcie której House nagrał trzy dwuczęściowe bluesy (razem z jednym nieznanym utworem i wersją próbną odnalezioną w 1985r.). Wszystkie zrealizowane nagrania to świadectwo pracy wybitnego muzyka.
House nie był wirtuozem, jednak w swoje występy wkładał całe serce. Dziki, szczekliwy głos i dynamiczne basowe ostinato oraz przeszywające frazy gitary, na której grał techniką ''bottleneck'', zlewały się w jedną oszałamiającą całość.
W latach trzydziestych House i Brown sporo koncertowali w Missisipi, Arkansas i Tennessee. House nauczył Muddy Watersa i Roberta Johnsona kilku sztuczek gitarowych oraz tematu ''Walking Blues''. http://blues.forall.pl |
|
|
NOWOŚĆ NA PLAYLISCIE Blues Doctors - [2007] - Tak całymi dniami |
| Autor: radioderf, 2007-10-31 13:00:47 |
Muzyka i słowa Blues Doctors
Nagrania zrealizowano w Oławie w studio ''Jazzda'' w 2007 r.
Produkcja i wydanie BD Records
01. Bujam sie
02. Beczka w 123
03. Daj mi sile
04. Tak całymi dniami
05. Moj świat
06. Dom
07. Nie mów nie
08. Ja to nie Ty
09. Dobrze mi
10. Sunia
11. Pierwsza liga (muz. i sł. S. Wierzcholski)
12. Blues w c
13. Jestem na nie (muz. S. Wierzcholski, sł. Andrzej Kuryło)
Błażej Smok - wokal
Oskar Kunicki - gitara
Przemek Hasek - perkusja
Michał Szpajda - bass
W utworze nr 11 gościnnie sekcja dęta w składzie:
Maciej Fortuna (tp), Piotr Banyś (tp), Jan Adamczewski (ts)
W utworze nr 12 na pianinie Rhodes gościnnie Krzysztof Borowicz
|
|
|
''From Memphis to Norfolk'' Big Joe Williams - 25.10.07, 21:00 |
| Autor: radioderf, 2007-10-24 17:01:32 |
 Właściwie Joe Lee Williams, ur. 16.10.1903r. w Crawford w stanie Missisipi (USA), zm. 17.12.1982r. w Macon w stanie Missisipi.
Big Joe Williams był jednym z najważniejszych śpiewaków bluesowych, którzy pozostawili swoje nagrania na płytach. Jego losy niemal idealnie pasują do stereotypu życia, jakie ''powinien'' prowadzić wykonawca z prowincji. W jego żyłach płynęła w części krew indiańska - ojciec, ''Red Bone'' (Czerwona Kość) Williams, był półkrwi Czirokezem. Wpływ na zainteresowania muzyczne młodego Joego wywarła rodzina matki, Loganowie.
W dzieciństwie Joe sam wykonał ''instrument'' z pudełka od cygar i opuścił dom rodzinny, wyrzucony około 1918 r. przez ojczyma. Postać tę artysta uwiecznił później w utworze, do którego powracał nawet pod koniec długiej kariery. Przez całe życie był niezwykle aktywny: grał w obozach drwali, na plantacjach drzew terpentynowych i w karczmach na południu kraju.
Około 1930r. ożenił się i osiadł na stałe w St. Louis w stanie Missouri. Mimo to nie zrezygnował ze swojego starego nawyku w dalszym ciągu odbywał długie podróże po kraju. Publiczność z małych miasteczek wspierała go, gdy znajdował się w najgłębszej depresji (występował wtedy pod pseudonimem ''Biedny Joe'').
http://blues.forall.pl |
|
|
CZAS NA BLUES! Wystawa fotografii, Ostrów Wielkopolski |
| Autor: radioderf, 2007-10-23 08:44:00 |
 Wernisaż 26.10.2007 r. o 18:00 w ramach festiwalu Jimiway,
wystawa prezentowana do 30.11.2007 r., pn.-pt. 8:00-21:00, sob. 10:00-14:00.
Muzyka zafascynowała mnie w podobnym czasie co fotografia i szybko stała się
moim nieodłącznym przyjacielem. Najpierw był to rock, potem zainteresowały
mnie jeszcze: blues, jazz, muzyka świata i klasyczna, zwłaszcza orkiestrowa.
Niestety nie nauczyłem się grać na żadnym instrumencie. Radość, siłę i
przeróżne emocje, które mi daje, próbuję przekazać przy pomocy wykonywanych
zdjęć. I choć można moje fotografie z koncertów znaleźć od dawna w
Internecie i wielu drukowanych publikacjach, nigdy wcześniej nie
prezentowałem ich na odrębnej wystawie.
Panie i Panowie: Czas na blues!
Ireneusz Graff
www.graff.art.pl
www.artgraff.pl
|
|
|
Joanna Pilarska & Na Dodze - [2007] - Tam, Gdzie zaczyna się mój świat |
| Autor: radioderf, 2007-10-22 18:56:18 |
 Joanna Pilarska & NA DRODZE - ta nazwa zaistniała w lipcu 2006 r. podczas przyjacielskiego spotkania miłośników bluesa w Bieszczadach. Wcześniej Joasia znana była z całkiem udanych prób poezji śpiewanej oraz, bliżej bluesa, z żeńskiego trio oraz formacji bluesrockowej.
01. Jest taki świat (sł. i muz. A. Zawiliński) 4:34
02. Stara pieśń (sł. i muz. A. Zawiliński) 4:15
03. Za ptaki bez gniazd (sł. i muz. A. Zawiliński) 5:48
04. Piosenka dla | | |
Na antenie: " Christine Ohlman & Sonny Landreth - Crazy For My Baby
"
PlayStandard
Play128kbps
