Forum dyskusyjne Radio Derf Strona Główna  
 FAQ  •  Szukaj  •  Użytkownicy  •  Grupy   •  Rejestracja  •  Profil  •  Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości  •  Zaloguj
 ``FROM MEMPHIS TO NORFOLK``,J.B.LENOIR, CZ.2, CZWARTEK,08.01 Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu
Autor Wiadomość
Derf



Dołączył: 02 Lip 2007
Posty: 2547

PostWysłany: Wto Sty 06, 2009 7:23 pm Odpowiedz z cytatemPowrót do góry

``FROM MEMPHIS TO NORFOLK``, J.B.LENOIR, CZ.2, CZWARTEK, 2009.01.08, 21:00]/b]

Image

[b]J.B. Lenoir przyszedł na świat 5 marca 1929r. nieopodal Monticello w stanie Missisipi. Imię J.B. nadano mu na chrzcie. Dorastał na Południu, a później jak wielu jego braci przeniósł się do Chicago, uciekając przed biedą i dyskryminacją.

Grać na gitarze nauczył się od rodziców, zafascynowanych muzyką Blind Lemona Jeffersona. „Musiałem mieć ledwie dziewięć miesięcy – ojciec grał na gitarze, a ja słuchałem zafascynowany wtulony w ramiona matki”- wspomina – „Kiedy miałem osiem lat, ojciec nauczył mnie grać „Kansas City Blues” i inne numery Blind Lemona. Gitara była wtedy większa ode mnie”. Jako nastolatek Lenoir występował już na całym Południu, utrzymując się z występów na piknikach i potańcówkach.

W 1944 Lenoir poznał w Nowym Orleanie Sonny Boya Williamsona i Elmore’a Jamesa. Wpływ na jego muzykę miały też kompozycje Arthura ''Big Boy'' Crudupa i Lightnin' Hopkinsa, którego pasaże gitarowe wykonywane techniką ''single strings'' i wierszowane refreny stały się integralną częścią stylu gry Lenoira w późniejszym okresie.

W 1949r. przeniósł się do Chicago, gdzie pod swoje skrzydła wziął go Big Bill Broonzy. Big Bill traktował Lenoira jak syna i ułatwił mu dostęp do klubów South Side. J.B. występował w Chicago z takimi sławami, jak Memphis Minnie, Big Maceo Merriweather, czy Muddy Waters, wkrótce też stał się jednym z najbardziej znaczących wykonawców chicagowskiej sceny muzycznej. Wieczorami grał, a w ciągu dnia pracował przy pakowaniu mięsa.
Nagrywał wiele, a choć jedynie kilka jego piosenek odniosło finansowy sukces, zasłynął na Północy jako znakomity gitarzysta elektryczny i kompozytor.
Teksty jego piosenek poruszały palące kwestie społeczne, komentowały aktualne wydarzenia polityczne. Śpiewał o wojnie w Korei, niedoli czarnych mieszkańców Południa, biedzie i dyskryminacji. W 1954 nagrał swój pierwszy utwór dla Parrot - „Eisenhower Blues”, będący ostrą krytyką polityki ówczesnego prezydenta– utwór ten wywołał prawdziwą burzę, sprowadzając gromy na szefów Parrot. Pisał też jednak i lżejsze piosenki. Jego radosne boogie ''Mama Talk To Your Daughter'' z 1954 roku, wydane przez Parrot, weszło na szczyty listy przebojów R&B. Utwory z tego okresu łączą zawodzące unisono saxofonu (Alexa Atkinsa czy Ernesta Cottona) z pianinem Sunnylanda Slima, rytmicznym boogie gitary Lenoira i pulsującą w tle perkusją Ala Gavina.

Jednym z pierwszych przebojów Lenoira było ''The Mojo Boogie'', nagrane w 1953r. dla JOB Records - energiczny utwór taneczny śpiewany wyrazistym, zawodzącym, niemal kobiecym głosem. Lenoir tryskał na scenie radością, znany był z ekstrawaganckiego stylu i radosnych wzorzystych strojów – na jednym z najbardziej znanych zdjęć z tego okresu paraduje ubrany w marynarkę ze wzorem w paski zebry.

W latach 60-tych Lenoir przeniósł się do Vee Jay. Zafascynowały go w tym okresie afrykańskie rytmy, które z powodzeniem wplata w nagrania dla USA Records.
We wczesnych latach 60-tych, zanim jeszcze rozpoczął się triumfalny powrót bluesa, Lenoir z trudem wiązał koniec z końcem. Przychody z tytułu praw autorskich nie wystarczały na życie, J.B. imał się więc różnych dorywczych prac. Stracił oszczędności próbując prowadzić nocny klub, pracował w ubojni, szwalni, pakował mięso, zmywał naczynia w stołówce Uniwersytetu Illinois w Champaign. Przy zmywaniu talerzy i patelni odnalazł go Willie Dixon. Lenoir powrócił triumfalnie na scenę. W 1965 roku ukazał się w Niemczech jego nowy album „Alabama Blues”, a rok później „Down In Mississippi”. Oba te akustyczne albumy reprezentują nurt muzyki zaangażowanej, typowej dla późnego okresu twórczości Lenoira. Płyty zostały w tym samym roku sprowadzone do USA, nie spotkały się jednak z dobrym przyjęciem i szybko zniknęły z półek. Rynek muzyczny nie był jeszcze gotowy na przyjęcie czarnego muzyka śpiewającego o rasizmie. Brak zrozumienia ze strony rodaków, był prawdziwą krzywdą dla tego utalentowanego artysty, łączącego tradycje country bluesa z nowoczesnym bluesem chicagowskim.

Lenoir wspierał aktywnie ruch Civil Rights i Free Speech, jak wielu mieszkańców Południa wiązał wielkie nadzieje z postacią Martina Luthera Kinga, sprzeciwiał się wojnie w Wietnamie. W „Alabama Blues” Lenoir skarży się:

I never will go back to Alabama, that is not the place for me (2x)
You know they killed my sister and my brother,
And the whole world let them peoples go down there free

W „Alabama Blues” J.B. łączy radosne ''The Mojo Boogie'' i ''Mama Talk To Your Daughter'' z bolesnymi wizjami ''Born Dead'' i ''Down In Mississippi'', dokumentujące zmagania o prawa obywatelskie.. Mimo politycznego zaangażowania Lenoir znany był z łagodnego usposobienia i serdecznego wsparcia udzielanego młodym muzykom – zarówno czarnym, jak i białym.

Ludzie, którzy mieli szczęście słuchać Lenoira na żywo, z podziwem wspominają jego muzykę i barwne opowieści o podróżach po Europie, poza owym wąskim kręgiem Lenoir pozostał jednak praktycznie nieznany amerykańskiej publiczności. W latach 60-tych występował głównie w prywatnych domach, grając dla niewielkiego kręgu przyjaciół. Muzyka Lenoira, niedoceniana w Stanach, spotkała się gorącym przyjęciem za oceanem. Promocją muzyki Lenoira zajął się sam Horst Lippmann. W 1965 roku Lenoir odbył tournee po Europie z American Folk Blues Festival.

Lenoir nie doczekał się owoców tego sukcesu. Zmarł w wieku 38 lat, w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku samochodowym 29 kwietnia 1967 w Champaign w stanie Illinois. Jego śmierć opłakiwał John Mayall w sławnym ''I'm Gonna Fight for You J.B.'' i ''Death of J. B. Lenoir''.

tekst: by_ingeborg
grafika: by_jednoręki

http://blues.forall.pl
http://en.wikipedia.org
J.B. Lenoir „Fine Blues”, Official Record Company, 1989 r.




J.B. Lenoir - [1965] - Alabama Blues!

Image

01 - Alabama Blues
02 - The Mojo Boogie
03 - God's Word
04 - The Whale Has Swallowed Me
05 - Remove This Rope
06 - I Feel So Good
07 - Alabama March
08 - Talk To Your Daughter
09 - Mississippi Road
10 - Good Advice
11 - Vietnam
12 - I Want To Go
13 - Down In Mississippi #
14 - If I Get Lucky #
15 - Born Dead #
16 - Feeling Good #

Willie Dixon vocals on 6,13, 16

J.B. LENOIR


J.B. Lenoir - [2001] - Live in 63

Image

01 - Harlem Can't Be Heaven (Sunnyland Slim)
02 - I Want To Know (Lenoir)
03 - It's You Baby (Sunnyland Slim / Lenoir / John Lee Granderson)
04 - Brown Skin Woman (Sunnyland Slim / Lenoir)
05 - Lend Me Your Love (Sunnyland Slim / Oden, St. Louis Jimmy)
06 - J.B.'s Harp-Rack Blues (Lenoir)
07 - Piney Brown Blues (Sunnyland Slim / Lenoir)
08 - For You, My Love (Sunnyland Slim / Lenoir)
09 - My Dear Old Mother (Oden)
10 - I Had My Trouble (Lenoir)
11- J.L.'s Blues (Granderson, John Lee / Mike Bloomfield)
12 - Everything's Gonna Be Alright ( Granderson, John Lee / Mike Bloomfield)
13 - That's All Right (Granderson, John Lee / Mike Bloomfield)
14 - Louise (Lenoir / Sunnyland Slim)
15 - Mojo Boogie (Lenoir / Sunnyland Slim)
16 - The Devil Is A Busy Man (Sunnyland Slim / Lenoir)
17 - Worried Life Blues (Sunnyland Slim)
18 - Sunnyland Blues (Sunnyland Slim)


rec. July 9, 1963 at Nina's Lounge in Chicago by Norman Dayron; J. B. Lenoir, voc, g, hca; Sunnyland Slim, voc, p; John Lee Granderson, voc, g; Mike Bloomfield, acoustic g; St. Louis Jimmy Oden, hca


J.B. LENOIR



J.B. Lenoir - [1992] - The Topical Bluesman - From Korea to Vietnam

Image

1. 2:35 Natural Man
2. 2:39 When I'm Drinking
3. 2:18 Back Door
4. 2:34 Lou Ella
5. 2:45 Mojo Boogie
6. 2:28 Low Down Dirty Shame
7. 3:20 I Don't Care What Nobody Say
8. 0:27 Move To Kansas City
9. 2:38 I Been Down So Long
10. 3:04 Man Watch Your Woman
11. 2:25 Mama Talk To Your Daughter
12. 3:01 Alabama Blues
13. 2:51 Eisenhower Blues
14. 3:09 I'm In Korea
15. 2:41 Carrie Lee
16. 2:51 Korea Blues
17. 2:58 Sitting Down Thinking
18. 2:37 Let's Roll
19. 2:26 J.B.'s Rock
20. 3:12 I'll Die Trying
21. 2:57 How Much More
22. 2:18 Don't Touch My Head
23. 2:02 Voodoo Boogie
24. 4:49 Everybody Crying About Vietnam


J.B. LENOIR


J.B. Lenoir - [1995] - Vietnam Blues

Image

1. Alabama
2. Mojo Boogie
3. God's Word
4. Whale Has Swallowed Me, The
5. Move This Rope
6. I Feel So Good
7. Alabama March
8. Talk to Your Daughter
9. Mississippi Road
10. Good Advice
11. Vietnam
12. I Want to Go
13. Down in Mississippi
14. Slow Down Woman
15. If I Get Lucky
16. Shot on James Meredith
17. Round and Round
18. Voodoo Music
19. Born Dead
20. Leavin' Here
21. Vietnam Blues
22. How Much More
23. Tax Payin' Blues
24. Feelin' Good

Tracks 1-12 recorded in Chicago, Illinois on May 5, 1965 and tracks 13-24 recorded at Sound Studio, Chicago, Illinois on September 2, 1966.

Willie Dixon - background vocals
J.B. Lenoir - vocals, acoustic guitar
Freddie Below - drums


J.B. LENOIR

_________________
Image
Ogląda profil użytkownikaWyślij prywatną wiadomość
Wyświetl posty z ostatnich:      
Napisz nowy tematOdpowiedz do tematu


 Skocz do:   



Zobacz następny temat
Zobacz poprzedni temat
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


Powered by phpBB © 2001/3 phpBB Group :: FI Theme :: Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)